Daily Archives: April 28, 2016

જયકાર આભે થી થયો – દિવ્યરાજસિંહ સરવૈયા

Standard

.               “જયકાર આભે થી થયો”
.                         છંદ : ગીતિકા

હે દિનદયાળી ખરી માં ખોડલ પ્રણમુ આપને,
કષ્ટ સઘળા કાપતી ખમકારતી ભવ તાપ ને,
પાપ ને બાળી ઉજાળી બાળ સંભારી લયો,
ધા સુણી ને ધોડતી જયકાર આભે થી થયો…૧

ઝાલર ઝણકી નાદ નોબત નગારે દાંડી પડી,
શંખ ગુંજત ડાક બાજે ખંજરી ખણકી ખડી,
આરતી નિત આપતા જપ જાપતા જાગ્રત રયો,
સાદ સાંભળતી સદા જયકાર આભે થી થયો…૨

ભાલ ત્રિપુંડી તિલક સોહ ઓઢિયો શિર ભેળિયો,
વેઢ હેમર કાન કુંડળ નાક નથ્થા સેરિઓ,
હત્થ ત્રિશૂળ કંઠમાં ફુલ માળ ફોરમતી દયો,
થાન અહયાવેજ માં જયકાર આભે થી થયો…૩

વિપત હરણી ચારણી તમ ધારણી નભ ને ધરા,
વા બની વિચરે ભુવનમાં યગન અગની થઇ ભરા,
દોર જીવનનો ધપાવા ભરત જલધારા ભયો,
પંચતત્વો આપ હી જયકાર આભે થી થયો…૪

જાગતી જ્યોતિ જગતની ભગતની ભવતારણી,
રાક્ષસો મારી રગત ની ધગત ચખ રાતા તણી,
લગત વયોમે લેય તાળી રાસ અનંત રચાવયો,
નિસરતા નવલખ ત્યાં જયકાર આભે થી થયો…૫
– દિવ્યરાજસિંહ સરવૈયા કૃત

“વડો વંશ વાઘેલ”

Standard

“વડો વંશ વાઘેલ”

image

નેક નામદાર મહારાજ કુમાર રૂપસિંહજી પૃથ્વીરાજજી વાઘેલા ઓફ ગાંગડ
(છબાસર, વેજી અને વૌઠા ના મૂળ પુરુષ જાગીરદાર)

ઐતિહાસિક પુસ્તક અને વાઘેલાવંશ ગીતા સમાન “વાઘેલાવૃત્તાંત” માંના ઉલ્લેખ અનુસાર અઢીસો પાદરના ધણી ગાંગડ અધિપતિ રાજેશ્વર મહારાણા પૃથ્વીરાજજી બીજા ને ત્રણ કુમારો હતા મોટા પાટવી શેશમાલજી બીજાનંબરના કુંવર રૂપસિંહજી અને ત્રીજા રતનસિંહજી (કુંડળ અને આંબેઠી ના જાગીરદાર), મહારાણા પૃથ્વીરાજજીના પટરાણી રાણીસાહેબ બાજીરાજબા ધ્રોલના જાડેજા ઠાકોર જુવાનસિંહજીના (જુણાજી) ના કુંવરી હતા એમની કુંખે રૂપસિંહજી અને રતનસિંહજી જન્મ્યા હતા.
રૂપસિંહજી નાનપણથી જ હોશિયાર અને શુરવીર હતા એમને એકલા હાથે અનેકવાર પ્રજાની રક્ષા કાજે ધિગાણા કરેલા એમની વીરતા, સાહસ અને કાર્યકુશળતા થી મહારાણાને  કાયમ પોરહના પલા છુટતા, શેશમાલજી મોટા હોવાથી તેમને યુવરાજ પદ મળેલું પરંતુ રૂપસિંહજી કુશળતા થી અંજાઈ ને મહારાણાએ ગાંગડ રાજ્યનો જીવંત પર્યંત કાર્યભાર સંભાળવા રૂપસિંહજી પાસે વચન લીધેલું આથી મહારાણા પૃથ્વીરાજજીબીજાનું આવસાન થતા રૂપસિંહજી ને છબાસર, વેજી અને વૌઠા આ ત્રણ ગામની સ્વતંત્ર જાગીર ફટાયા તરીકે મળેલી અને સૌથી નાના ભાઈ કુંવર રતનસીંહજી ને કુંડળ અને આંબેઠી આ બે ગામની જાગીર આપેલ, પરંતુ પિતાને આપેલ વચનના કારણે રૂપસિંહજી આજીવન ગાંગડ મા રહીને ગાંગડનો વહીવટ સુંદર રીતે ચલાવેલો, રૂપસિંહજી ને પાંચ કુમારો થયા મોટા કુંવર હમીરસિંહજી (હામોભા), બીજા કુંવર મોડ્ભા, ત્રીજા કુંવર તેજસિંહજી (તેજોજી), ચોથા કુંવરજગતસિંહજી, અને છેલ્લા કુંવર કેશરીસિંહજી એમાં કુંવર તેજોજી અને જગતસિંહજી નાની ઉમરે ચુડા ખાતે મામાના વતી ઘોર યુધ્ધમા મહાપરાક્રમ કરી વીરગતિને વરેલા ત્યાર બાદ રૂપસિંહજી એ બાકીના ત્રણેય કુંવારો ને એક એક ગામ સ્વતંત્ર જાગીર તરીકે વેહજી આપેલ જેમાં મોટા કુંવર હમીરજી ને વેજી ગામ વચ્ચેના કુંવર મોડભા ને છબાસર  અને નાના કુંવર કેશરીસિંહજી ને વૌઠા ની જાગીર આપી જેમાં હાલે કુંવર હામોભા અને કુંવર મોડ્ભા નો વંશ છબાસર  અને કુમાર કેશરીસિંહજી નો વંશ વૌઠામાં હયાત છે. મને ગર્વ છે કે આવા મહાન વિભૂતિ રૂપસિંહજી દાદાનું લોહી મારામાં વહે છે…
લીખીતન : ધર્મરાજસિંહ વાઘેલા છબાસર …