Daily Archives: July 25, 2016

સ્નેહા અક્ષિતારક.

Standard

હે સૃષ્ટિ -રચયિતા,
આ તે કેવો ન્યાય?

ક્યાંક અમીરી હિંડોળે ઝુલે,
ક્યાંક ગરીબી ઠેબા ખાય.

ક્યાંક અક્ષયપાત્ર ના અનાજ વેડફાય,
ક્યાંક અનાજ માટે માણસ!!

ક્યાંક જીવન સિગારેટ – શરાબમાં વેડફાય,
ક્યાંક એ સિગારેટનાં ખાલી ખોખા
શરાબની બોટ્લો એકઠી કરવામાં!!

ક્યાંક વ્યક્તિને ઇશ્વર માની ને પુજાય,
તો ક્યાંક દિલમાં ઇશ્વર લઈને ફરતાં માનવી જ નગણ્ય!!!

હે પ્રભુ, આ બધાંને ઘડનારો તો તું એક જ
તો ઘડામણ કેમ અલગ – અલગ?

આ જગત તારી કલ્પના કે તું જગતની?

તને હવે કેમ સમજાવું કે,
અમીરોનાં એક ટીપાં આંસુ માટે
કેટ-કેટલાં ગરીબોનાં લોહીની નદીઓ વહેવડાવાય છે.

તું તો બહુ સમજુ,પરમકૃપાળુ,ન્યાયી,
એ બધાં પર કયાંક કાટનું કવચ તો ચડાવીને નથી બેઠોને?

એવું જ લાગે છે…
માફ કરજે પ્રભુ, જો તું આ જ હોય તો..
હું તારા હોવાપણા ને સ્વીકારતી જ નથી.

-સ્નેહા અક્ષિતારક.
૪-૧૦-૨૦૦૮

Advertisements

ગઝલ

Standard

૨ જૂન ૨૦૦૭, અમદાવાદ મુકામે ગુજરાતી ભાષાના ઉત્કૃષ્ટ સર્જક્ – કવિવર રાજેન્દ્ર શુક્લને ગુજરાતી સાહિત્યનું સર્વોચ્ચ સન્માન (રણજિતરામ સુવર્ણચંદ્રક) પ્રદાન કરવામાં આવ્યું એ ઉપક્રમે એમની એક રચના માણીએ. (કવિના સમગ્ર ગઝલ સંગ્રહ ‘ગઝલસંહિતા’માંથી સાભાર)

આ અહીં પહોંચ્યાં પછી આટલું સમજાય છે,
કોઇ કંઇ કરતું નથી, આ બધું તો થાય છે!

હાથ હોવાથી જ કંઇ ક્યાં કશું પકડાય છે?
શ્વાસ જેવા શ્વાસ પણ વાય છે તો વાય છે!

આંખ મીંચીને હવે જોઉં તો દેખાય છે,
ક્યાંક કંઇ ખૂલી રહ્યું, કયાંક કંઇ બિડાય છે!

જે ઝળકતું હોય છે તારકોનાં મૌનમાં,
એ જ તો સૌરભ બની આંગણે વિખરાય છે!

શબ્દને અર્થો હતાં, ઓગળી કલરવ થયાં,
મન, ઝરણ, પંખી બધું ક્યાં જુદું પરખાય છે!