Daily Archives: January 11, 2017

​હે માનવ વિશ્વાસ કરી લે

Standard

​હે માનવ વિશ્વાસ કરી લે, સમય બની સમજાવું છું ;

આ દુનિયામાં ઈચ્છાથી અવતાર ધરીને હું આવું છું.
વિશ્વ ચરાચર ઉપવન મારું પાણી હું પીવડાવું છું;

સ્વાર્થ ઘેલાની દ્રષ્ટિમાં આમ છતાં ક્યાં આવું છું ?

હે માનવ…
ભિક્ષુક વેશ ધરું છું ત્યારે ઘર ઘર હાથ લંબાવું છું;

માફ કરો એ શબ્દ સાંભળી પારાવાર પસ્તાવું છું.

હે માનવ…
શ્રીમંતોનું સુખ જોઈને આંગણ જોવા આવું છું;

રજા સિવાય અંદર ન આવો એ વાંચીને વયો હું જાઉં છું

હે માનવ…
દીન દુઃખિત પર નફરત દેખી નિત્ય આંસુએ નાઉ છું;

સંતો ભક્તોના અપમાનો જોઈને હું અકળાવું છું.

હે માનવ…
ઓળખનારા ક્યાં છે આજે ? દંભીથી દુભાવું છું;

‘આપ’ કવિની ઝુંપડીએ જઈ રામ બની રહી જાઉં છું.

હે માનવ…

Advertisements

​તરહી ગઝલ

Standard

જનેતા ની હથેળી પણ ગુલાબો ની પથારી છે,
કે જ્યાં સેજ સુંવાળી ગુલે ગુલઝાર હારી છે.
પ્રણય પંથે પડે શી અડચણો સમજી શકું છું હું,

તમારી જે દશ્ થઈ એજ થઈ આજે અમારી છે.
સતત નિષ્ફળ થયો છુ પણ હજી પુરૂષાર્થ કરવો છે,

નથી કંઈ હામ હારી ફકત મેં બાજી જ હારી છે.
અરે આ ચાંદમાં ઠંડક બધી છે એટલે વ્યાપી,

સનમ એ ઉપરે પ્યારી તમારી તે પથારી છે.
ગળે મળતા રહ્યા મિત્રો મને પણ એક ધોખો છે,

અધર પર હાસ્ય છે કરમાં દુધારી એ કટારી છે.
જગત માં મા સમો દાતા કદી નજરે નથી દીઠો,

ભિખારી છે છતાં સંતાન પર જન્નત ને વારી છે.
નિહાળે છે બદી સઘળી ને સમરથ ચૂપ થઈ બેસે,

બધા ભિષ્મો તણી અંતે તો જગ બાણે પથારી છે.

– ચમન ગજ્જર