એનું સરનામું જઇ ..એને જરા પહોંચાડજો.. લાગણી નામે કશે..જો છોડ ઊગ્યા હોય તો!

Standard

By Dr. Sharad Thakar
એનું સરનામું જઇ ..એને જરા પહોંચાડજો.. લાગણી નામે કશે..જો છોડ ઊગ્યા હોય તો!
‘હાય, લવલી! 

શું કરે છે? 

વાત થઇ શકે તેમ છે?’ 
રોકીએ પૂછી લીધું….
‘વન મિનિટ.’
 કહીને લવલી ડાઇનિંગ ટેબલ પાસે બેઠી હતી, ત્યાંથી ઉભી થઇ ગઇ. પપ્પા, મમ્મી અને ભાઇ એની વાતચીત સાંભળી ન શકે એટલી દૂર ચાલી ગઇ. પછી બોલી…
 ‘હા, હવે વાત થઇ શકશે. 

બોલ, શું કહે છે?’
‘રાતની વાત યાદ છે ને? 

બરાબર બાર વાગે રેલવે સ્ટેશનનાં પગથિયાં પાસે હું તારી રાહ જોતો ઉભો હોઇશ. ટિકિટ નું બુકિંગ થઇ ગયું છે. 

મોડું ન કરીશ.’
‘હું ઘરમાંથી નીકળી તો જઇશ..

 પણ રાત્રે રિક્ષા નહીં મળે તો?’
‘તો તારા પપ્પાને કહેજે, 

ગાડી માં બેસાડી ને તને મૂકી જશે!’ 
રોકી એ મજાક કરી. 

આ એનો સ્વભાવ હતો એટલે તો લવલી ને એ ગમતો હતો. એના પપ્પા ગરમ સ્વભાવના હતા, મમ્મી કડક મિજાજ ની અને ભાઇ ગંભીર પ્રકòતિનો. શિસ્ત અને કાયદા ના શાસન માં વીસ-વીસ વરસ ગોંધાઇ રહ્યા પછી િંજદગીમાં પ્રથમવાર લવલી રોકીને મળી અને જાણે બંધિયાર ભોંયરા ની અધખૂલી બારીમાંથી તાજી હવાની લહેરખી અંદર ધસી આવી. 

હસમુખો રોકી એને ગમી ગયો.
લવલી સંસ્કારી છોકરી હતી. 

પોતાના પ્રેમસંબંધ વિશે પ્રથમ જાણ એણે પપ્પાને જ કરી દીધી…
‘રોકી મને ગમે છે. 

હું એની સાથે પરણવા માંગુ છું.’
મહાશંકરભાઇ એ જ કોલેજમાં પ્રાઘ્યાપક હતા, જે કોલેજમાં રોકી અને લવલી છેલ્લાં ત્રણ વર્ષથી ભણતાં હતાં. એ રોકીને ઓળખતા હતા માટે જ તેમણે દીકરીની પસંદનો વિરોધ કર્યો…
‘બેટા, હું જૂના જમાના નો બાપ નથી, 

પણ તેમ છતાં તારી વાત ને સમર્થન આપી શકતો નથી. રોકી દેખાવમાં જ સારો છે, બાકી સંસ્કાર, અભ્યાસ અને વર્તણૂકમાં એ તારા લાયક નથી.
‘પણ અમે એકબીજાને 

પ્રેમ કરીએ છીએ, પપ્પા!’
‘હું પ્રેમમાં માનું છું, 

પણ કારણ વિના ના પ્રેમમાં નથી માનતો. રોકી ને પ્રેમ કરવા માટે કોઇ પણ છોકરી પાસે કયાં કારણો હોઇ શકે….

એ હું સમજી શકતો નથી.’
‘પણ મને વિશ્વાસ છે કે…

એ મને ખૂબ સારી રીતે સાચવશે.’
‘એનું કારણ મને સમજાય છે, 

મારી લવલી છે જ એટલી બધી લવલી કે એના પ્રેમમાં પડવા માટે હજારો છોકરાઓ તૈયાર થઇ જાય. અને એ દરેક છોકરો તને સારી રીતે જ સાચવશે,…

કદાચ રોકી કરતાં પણ વધુ સારી રીતે!’
લવલી સમજી ગઇ કે ઘરમાંથી રોકી માટે લીલી ઝંડી ફરકાવવામાં નહીં આવે. આ વાતની જાણ બીજા દિવસે એણે રોકીને કરી દીધી…
‘સોરી, પપ્પા ના પાડે છે.’
રોકી વિફર્યો…
‘પ્રેમ તારા પપ્પાને પૂછીને પછી કર્યો હતો? 

લો બોલ્યા, પપ્પા ના પાડે છે! હવે મારું શું થશે એનો વિચાર કર્યોછે તંે?’
‘પણ… તો પછી હું શું કરું?’
‘શું કરું તે લગ્ન કર! મારી સાથે. 

ઘરમાંથી નાસી જઇને.’ 
રોકી પ્રેમિકા ને પ્રેમ ની પરિભાષા અને પ્રપંચ ના પાઠો ભણાવતો રહ્યો. ધીમે-ધીમે લવલી ના દિમાગમાં આખી યોજનાની ‘બ્લૂ પ્રિન્ટ’ ગોઠવાઇ ગઇ. નિર્ધારિત દિવસે આખું ઘર જયારે નિદ્રાની આગોશમાં સરકી ગયું હોય ત્યારે લવલીએ ઘર છોડી દેવાનું. પહેરેલાં કપડે રેલવે સ્ટેશને પહોંચી જવાનું, ત્યાં રોકી પહેલેથી જ બહારગામ જવા માટેની ટિકિટો લઇને ઉભો હશે. કયાં જવાનું છે તે રોકી નક્કી કરવાનો હતો. કયામત નો દિવસ નજીક આવી ગયો. આગલા દિવસે રોકીએ સૂચના આપી દીધી…
‘તારે ખાલી હાથે જ નીકળી જવાનું છે. 

કપડાં અને બીજી જરૂરી ચીજવસ્તુઓ બજારમાંથી ખરીદી લઇશું. હું પાંચેક હજાર રૂપિયાની સગવડ કરી શકયો છું.’
લવલી ડઘાઇ ગઇ…
‘પાંચ હજાર રૂપિયા? 

ફકત પાંચ હજાર? 

એટલા તો પાંચ દિવસમાં ચટણી થઇ જશે.’
‘તારી પાસે ક્રેડિટ કાર્ડ હશે ને? 

તને… જૉ વાંધો… ન હોય… તો…’ 
રોકી નો સંકોચ ત્રૂટક-ત્રૂટક હતો, 

પણ સૂચના સળંગ અને સ્પષ્ટ હતી.
‘ભલે. મારી પાસે 

વીસેક હજારનું ક્રેડિટકાર્ડ છે.’ 
લવલી એ છાતીમાં ઉંડો શ્વાસ ભરીને જવાબ આપ્યો. રોકી પણ આ જવાબ સાંભળ્યા પછી જ શ્વાસ ખેંચી શકયો.
@@@@@@@@@@@@@@@@
રાતના સાડા અગિયાર વાગ્યા. 

પોતાના અલાયદા બેડરૂમમાં સૂતેલી લવલી ધીમેથી ઉભી થઇ. પપ્પા-મમ્મી બાજુના શયનખંડમાં ઘસઘસાટ ઘતાં હતાં. નાનો ભાઇ છેક છેવાડાની ઓરડીમાં વાંચી રહ્યો હતો. એની બારમા ધોરણની પરીક્ષા નજીકમાં હતી.
‘શું પહેરું? 

સાડી પહેરવાનો તો પ્રશ્ન જ ભો થતો નથી. સલવાર-કમીઝ જ ઠીક રહેશે.’ 
લવલી બબડી. 

એણે કબાટ ખોલીને અંદર નજર ફેંકી, લગભગ ચાલીસથી પણ વધુ સંખ્યામાં એના ‘ડ્રેસીઝ’ હતા. સલવાર-કમીઝ, જિન્સ, ટી-શર્ટ્સ, કેપ્રી, શોર્ટ સ્કર્ટ્સ અને હોલ્ટર નેક અને સ્પેગેટી ટોપ્સ. એના પપ્પા કંઇ એટલા બધા પૈસાદાર ન હતા, તો પણ લવલીને એમણે કયારેય કપડાં ખરીદવા બાબત ટોકી ન હતી.
લવલીએ એક જિન્સ પેન્ટ બહાર કાઢયું. અઢારસો રૂપિયાનું હતું. હજુ ગયા મહિને એની વર્ષગાંઠ ઉપર પપ્પાએ અપાવ્યું હતું. એની ઉપર પહેરવા માટે એણે એક લવેન્ડર કલરનું સ્પેગેટી ટોપ કાઢયું. એ એના ભાઇ જતીને એના પોકેટમનીમાંથી ખરીદીને બહેનને લઇ આપ્યું હતું.
લવલીએ એનું ફેવરિટ પર્સ લીધું. 

અંદર જૉઇ-તપાસી લીધું. હા, ક્રેડિટ કાર્ડ અંદર જ હતું. એ પણ મમ્મી-પપ્પાની લાગણીનું જ પરિણામ. બાકી પપ્પાના મિત્ર પ્રો. શાંતિકાકાએ તો એમને રોકયા પણ હતા..
‘મહાશંકરભાઇ, 

દીકરી ના ખાતામાં વીસ હજાર જેવી રકમ ન રખાય. એનામાં ઉડાઉપણાનો દુર્ગુણ પ્રવેશી જાય.’ 
જવાબમાં પપ્પાએ કહેલું…
‘એવું નહીં થાય. 

મને મારા સંસ્કાર માં શ્રદ્ધા છે. 

હું તો માનું છું કે મારી લવલીમાં જવાબદારીની ભાવના ખીલશે.’
લવલીએ મનોમન પપ્પાનો આભાર માન્યો..
‘સારું થયું કે તમે મારામાં વિશ્વાસ મૂકયો. આ વીસ હજાર રૂપિયા મને અને રોકીને કેટલા કામમાં આવશે! એના સહારે તો અમારું લગ્નજીવન શરૂ થઇ શકશે.’
દબાતે પગલે એ શયનખંડમાંથી બહાર નીકળવા ગઇ, પણ ત્યાં જ એને યાદ આવ્યું-મોબાઇલ ફોન તો ભુલાઇ જ ગયો!
ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટ ચાિર્જંગ કરવા મૂકેલું હતું. લવલીએ સેલફોન અને એનું ચાર્જર બંને ઉઠાવીને પર્સમાં મૂકી દીધાં. ફોન સાયલન્ટ મોડ ઉપર મૂકી દીધો, જેથી અણીને સમયે એ ચીસો ન પાડી ઉઠે….
મોબાઇલ ફોન પરથી પાછી એક જૂની વાત યાદ આવી ગઇ. પપ્પા અને મમ્મી વરચેનો સંવાદ.
‘સાંભળો છો? 

કહું છું, આપણી લવલી ને મોબાઇલ ફોન જૉઇએ છે.’ 
મીનાબહેને એક સાંજે ડાઇનિંગ ટેબલ પર વાત કાઢી હતી.
‘શા માટે? 

હું તો માનું છું કે મોબાઇલ ફોન એક મોટું દૂષણ છે.’
‘દૂષણ નહીં, ભૂષણ કહો! 

આખી કોલેજ માં એક આપણી લવલી જ ફોન વગર ફરે છે.’
‘એ એટલા માટે કે માત્ર લવલીનો બાપ જ શિક્ષિત અને સંસ્કારી છે. બાકી મને એ સમજાવ કે ભણતા વિધાર્થીઓને આવા ખોટા ફેશનેબલ રમકડાંની જરૂર જ શી છે!’
‘તમે તો વેદિયા ના વેદિયા જ રહ્યા. 

આધુનિક વિજ્ઞાન ના આ યુગમાં આપણી એ ફરજ છે કે આપણે જયાં પણ હોઇએ ત્યાં કુટુંબીજનો, મિત્રો અને સ્વજનો સાથે સંપર્કમાં રહેવું. છોકરીની જાત છે, ગમે ત્યારે એને આપણી જરૂર પડે. 

બે-ચાર હજાર ની તો વાત છે.’ 
મમ્મી ની વકીલાત જીતી ગઇ.

પપ્પાનો વિરોધ હારી ગયો. 

એ તો પાછળથી લવલીને જાણવા મળ્યું કે પપ્પાએ પ્રોવિડન્ટ ફંડમાંથી પાંચ હજાર રૂપિયા ઉપાડીને દીકરીને મોબાઇલ ફોન અપાવ્યો હતો.
‘થેન્ક યુ, પપ્પા! 

તમે કેટલા સારા છો!’ 
લવલી દાદરનાં પગથિયાં તરતાં બબડી..
‘જૉ તમે આ મોબાઇલ ફોન ન અપાવ્યો હોત, તો અત્યારે હું રોકીની સાથે પળ-પળ નો સંપર્ક શી રીતે જાળવી શકી હોત! અને આવતી કાલે સવારે કો’ક અજાણ્યા સ્થળેથી ‘રોકીની સાથે મેં લગ્ન કરી લીધાં છે’ એવી માહિતી હું તમને શી રીતે આપવાની હતી!’
લવલી દાદર ઉતરીને નીચે આવી. પગમાં પહેરેલાં સ્લીપર્સ કાઢયાં. હમણાં ચાર દિવસ પહેલાં ખરીદેલાં કીમતી સેન્ડલ પહેરવા માટે શૂઝનું કબાટ ઘાડયું, ત્યાં જ એક કાગળ સેન્ડલમાંથી નીચે સરી પડયો. નાઇટ લેમ્પના આછા પ્રકાશમાં લવલીએ કાગળ ઉઠાવીને વાંચવો શરૂ કર્યો. 

એનું હૃદય એક ધબકારો ચૂકી ગયું. 

અક્ષરો પપ્પાના હતા. 

લખતા હતા…
‘બેટા, લવલી! 

જાય છે? ખરેખર? તો સુખી થજે! 

આજે સાંજે ડિનર વખતે તું ઉભી થઇને ચાલી ગઇ. તારી ગતિવિધિ શંકાસ્પદ લાગી, એટલે હું પાછળ-પાછળ આવ્યો. તારી અને રોકી વરચેની વાતચીત મેં સાંભળી લીધી. પહેલાં તો કાન ઉપર વિશ્વાસ ન આવ્યો, પછી દીકરી ઉપર. ધાર્યું હોત તો હું તને ત્યારે પણ રોકી શકયો હોત અને ધારું તો અત્યારે પણ તને રોકી શકું છું. પણ હું તને એવું નહીં કરું. બેટા, મેં આખી જિંદગી તારામાં સમજણ નાં બીજ વાવ્યાં છે. એ સંસ્કાર ઉપર મને શ્રદ્ધા છે. છતાં તું જૉ ‘પ્રેમ’ નામના છેતરામણા શબ્દ ઉપર આંધળો વિશ્વાસ મૂકીને જવા ઇરછતી હોય તો એક વાત યાદ રાખજે અમે પણ તને પ્રેમ કર્યોછે. તારી જિંદગી પર તારી એકલી ની માલિકી નથી, અમારા ત્રણેયની પણ થોડી ઘણી માલિકી છે. ભગવાન તને “સદ્બુદ્ધિ” આપે… અને સાચો નિર્ણય લેવાની શકિત પણ.’
લવલી રડી પડી. 

તરત જ મોબાઇલ ફોનનાં બટનો દબાવ્યાં…
‘હેલ્લો, રોકી! 

મારી રાહ ન જોઇશ. 

હું નથી આવી રહી. 

સોરી, મને કારણ ન પૂછીશ. 

ના, પ્રેમની દુહાઇ પણ ન આપીશ. 

તને તો બીજી લવલી મળી જશે, 

પણ મારાં મમ્મી-પપ્પાને બીજી દીકરી નહીં મળે. ગુડ બાય..!’
શીર્ષક પંકિત: કૈલાસ પંડિત

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s