Tag Archives: Duha

દુહા ભર્યો આ દેશ…

Standard

​માગણ ન જાય માગવા, દાતા ન ભણે ના, 

પરાઈ આ પીડા , (અહીં) સમજે નહી કોઈ શંકરા !
હોય જ્યારે દુઃખ હોય, માગે ત્યારે જ માનવી,

 (બાકી) નો’યે કોઈને નો’ય , (જગમાં) શોખ માગ્યાનો શંકરા ! 
અંતરના ઉંડાણની, (કો’ક) ભેદુને જ ભળાય, 

(પણ) ચોરે ના ચર્ચાય, (કોયદિ’) ચિત્તની વાતું શંકરા ! 
ઉંબરમાં અધશેર, (કોયદિ’) ઉપર આર મુકેલ નહીં,

 (પણ) ધડ પર થાશે ઢેર, (એકદિ’) છાણાં ને કાઠના શંકરા ! 
ગાદી તકિયા ને ગાદલાં, એ પણ હતાં કઠતાં,

 (એનેય) છાણાંની સેજે, (અમેં) સૂતા જોયા શંકરા !
 દેવું ધન દિનને, નિત રટવું હરી નામ, 

કરવા જેવાં કામ, (અંહીયાં) સાચાં આ બે શંકરા !
 દાનવ માનવ દેવને, સૂરાં ભગતાં સોત, 

મોડું કે વે’લું મોત, સૌને માથે શંકરા ! 
મુંવા પછી મનુષને, દેતાં અગ્નીદાગ, 

રોતાં તાણીને રાગ, (એતો) સ્વાર્થને સૌ શંકરા ! 
પવન પવનમાં મળે, માટી માટી થાય, 

(પણ) મમતા ના મુકાય, છેવટ સુધી શંકરા ! 
ભર્યા હોય ભંડારમાં, અન ધન અપરંપાર, 

(એમાંથી) ભાતામાં પઈ ભાર, (કોઈની) સાથે ના’વે શંકરા ! 
ભામન મનહરણી ભવન, સુત ભાઈ સમરાથ, 

એ સ્નેહી કોય સંગાથ , (કોઈનો) છેવટ ન કરે શંકરા ! 
હાજર હોય હરેક, સગાં કુટુમ્બી ને સેવકો, 

(પણ) અંતે એકાએક, છે જાવાનું શંકરા ! 
લોભેથી લાખો તણી, માયા મેળવીએ, 

(પણ) અંત વેળાએ એ, (કોઈની) સાથે ના’વે શંકરા

મીઠી માથે ભાત

Standard

આજની આ પોસ્ટ સીધી જ – અક્ષરસહ: સિધ્ધાર્થભાઇના બ્લોગ પરથી લીધી છે..  પણ ધવલભાઇની ફરમાઇશ આવી અને ગુગલમાં શોધતા આ ગીત મળ્યું, પછી એને તમારા સુધી પહોંચાડવામાં વાર કરું એ ચાલે ?

આગળની વાત સિધ્ધાર્થભાઇના જ શબ્દોમાં :

—————————————–

આ કાવ્ય અંગ્રેજ કવિ વડ્ઝવર્થના ‘લ્યુસી ગ્રે’ નામના અંગ્રેજી કાવ્ય પરથી લખાયુ છે. બરફનું તોફાન આવવાનું હતું એટલે શહેરમાં ગયેલી માતા માટે ફાનસ લઈને નીકળેલી લ્યુસી બરફનાં તોફાનમાં સપડાઈને મૃત્યુ પામી. આ કાવ્યમાં મીઠી પિતા માટે ભાત લઈને ખેતરે જવા નીકળે છે ને વાઘ એને મારી નાખે છે તેમ બતાવ્યુ છે.

કરૂણરસથી સભર આ કાવ્ય ખરેખર બે ઘડી તમને વિશાદની ગર્તામાં લઈ જશે.

——————————————–

(દોહરો)

ડુંગર કેરી ખીણમાં, ગાંભુ નામે ગામ,
ખેતી કરતો ખંતથી પટેલ પાંચો નામ,

સીમ થકી છેટી હતી વાડી એક વિશાળ,
ભોંય બધી ભગરી અને રૂડી અધિક રસાળ.

નવાણ છે નવ કોસનું, ફરતાં જંગી ઝાડ,
રોપી તેમાં શેલડી, વાધ્યો રૂડો વાઢ.

પટલાણીએ પુત્રનું મુખ દીઠું છે માંડ,
મીઠી ઉંમર આઠની બહેન લડાવે લાડ.

શિયાળો પૂરો થતાં પાક્યો પૂરો વાઢ,
વાઘ, શિયાળ, વરુ તણી રહેતી વગડે રાડ.

કેળ સમી સૌ શેલડી ઝૂકી રહી છે ઝુંડ,
રસ મીઠાની લાલચે ભાંગે વાડો ભૂંડ.

ચિચોડો બેસાડવા પાંચે કરી વિચાર,
બાવળનાં નથ-બૂતડી તુર્ત કર્યા તૈયાર.

સોંપ્યુ સાથી સર્વને બાકી બીજું કામ,
સાધન ભેળું સૌ થવા તવા-તાવડા ઠામ.

પટલાણી પેખી રહી પટેલ કેરી વાટ,
રોંઢાવેળા ગઈ વહી પડતું ટાઢું ભાત.

(ભુજંગી)

કહે મા, ‘મીઠી લે હવે ભાત આપું,
કીકો લાવ મારી કને, જા તું બાપુ.’

હજી ઘેર આતા નથી તુજ આવ્યા,
ભૂખ્યા એ હશે વાઢ-કામે થકાયા.”

ભલે લાવ, બા, જાઉં હું ભાત દેવા,
દીઠા છે કદી તેં ઊગ્યા મોલ કેવા ?

મીઠી કેળ-શી શેલડી તો ખવાશે,
દીઠી છે ટૂંકી વાટ જલ્દી જવાશે.’

કહી એમ માથે લઈ ભાત ચાલી.
મૂકી માર્ગ ધોરી, ટૂંકી વાટ ઝાલી.

(દોહરો)

વહી જાય છે વેગમાં મીઠી ભરતી ફાળ,
ગણે ના કાંટા કાંકરા, દોડે જેમ મૃગબાળ.

ડુંગર ઝાડી ગીચમાં કોડે કૂદતી જાય,
સામો વાઢ ઝઝૂમતો જોતાં તે હરખાય.

હમણાં વાડી આવશે, હમણાં આપું ભાત,
એમ અધિક ઉતાવળી દોડી મળવા તાત.

બખોલમાંથી બહાર ત્યાં વાઘ ધસ્યો વિકરાળ
થપાટ પાછળથી પડી, બાળા થઈ બેહાલ.

ભાત ઓઢણી તો રહ્યું ઝરડામાં જકડાઈ,
મીઠી બાળા મોતના પંજામાસપડાઈ.

વાઘ ઉપાડી ક્યાં ગયો ? કુદરતમાં કકળાટ !
વૃક્ષ ઊભાં વીલાં બધાં, સૂ ની બની સૌ વાટ !

સાંજ વહી સૂનકારમાં ઓઢીને અંધાર,
રાત રડે છે રાનમાં આંસુડે ચોધાર.

પહોચી ઘર પાંચો કરે ‘મીઠી ! મીઠી !’ સાદ :
‘મારે તો મોડું થયું, રોંઢો ન રહ્યો યાદ.’

પટલાણી આવી કહે : ‘મેલી છે મેં ભાત,
મળી નથી તમને હજી ? રોકાણી ક્યાં રાત ?’

મળી નથી મીઠી મને મારગ ધોરી વાટ,
કહાં ગોત કરવી હવે ? ગઈ હશે પગવાટ !

બની ગયાં એ બાવરાં બંને મા ને બાપ,
ગયાં તુર્ત તે ગો તવા કરતાં કંઈ સંતાપ.

નભથી ચાંદો નીરખી વિલાય ફિક્કુ મુખ,
ઝાંખા સર્વે ઝા ડવાં, દારુણ જાણ એ દુ:ખ.

‘મીઠી ! મીઠી !’ પાડતાં બૂમ ઘણી માબાપ,
જવાબ પાછો ના મળે તેથી કરે વિલાપ.

પળતાં આગળ પગ મહીં અટવાયું કંઈ ઠામ,
તે તો ઘરની તાંસળી, ભાત તણું નહિ નામ.

ખાલી આ કોણે કરી ? હશે સીમના શ્વાન ?
મીઠી કાં મેલી ગઈ ? – બોલે નહિ કંઈ રાન.

વળી પગે અટવાય છે ઝરડું, નીચે જોય,
મીઠી કેરી ઓઢણી -પોકેપોકે રોય.

‘હા ! મીઠી, તું ક્યાં ગઈ? આ શું – ઝમે રુધિર !’
ઉત્તર એનો ના મળે : બધુંય વિશ્વ બધિર !

નિરાશ પાછા એ વળ્યાં કરતાં અતિ કકળાટ,
‘મીઠી ! મીઠી !’ નામથી રડતાં આખી વાટ.

વાઢ ગયો વેચાઈને વીતી ગઈ છે વાત,
તો પણ દેખા દે કદી મીઠી માથે ભાત

સૂરજ નોં સંગ્રામ

Standard

.                        સૂરજ નોં સંગ્રામ
.              રચના : જોગીદાન ગઢવી (ચડિયા)
.                     પ્રકાર :સાંણોર ગીત

ઉગી ને નાથ જ્યાં આભ માં આવતા, ગાવતા જાવતાં ગજ્બ ગીતા
કરે કલરવ નભે સૂર કિલ્લોલ ના, રુડી પંખી તણી રહળ રિતા
પ્રૌઢ ના પોર માં પતંગા પ્રીતડી, મોજ થી મલક ના મનખ માણે
જુવો સંગ્રામ આ સૂરજ નો જોગડા, જગત કલ્યાણ નું રૂપ જાણે.||01||

કરે સમદર પરે કોપ કાળો પછી, ગુબારા જળ તણાં ગગન ગરજે
ઘોર કાળી ઘટા ધોધ ધારા બની,પ્રાહટે પ્રથી પર અમન અરજે
ખલક પર આભ થી મેઘ ખાંગા કરી, તડૉવડ ઇન્દ્ર નું ધનુસ તાણે
જુવો સંગ્રામ આ સૂરજ નો જોગડા, જગત કલ્યાણ નું રૂપ જાણે.||02||

ભોમ ને ભીંજવે ઇન્દ્ર ભરથાર ત્યાં, કુંવર કસ્યપ તણો જાય કોરે
દીયે પરકાસ ઈ ચરાચર ચાહ થી,  ફૂલડાં સુહાસે બાપ ફોરે
ફળ બને ફુલ ને કણહલે કણ બની, દેખિયો ભાણ ને દાંણ દાંણે
જુવો સંગ્રામ આ સૂરજ નો જોગડા, જગત કલ્યાણ નું રૂપ જાણે.||03||

જીવન ના જતન ને કાજ ઈ કાળ થી, તપ્ત તપતો રિયો તેજ તમણાં
પુત્ર વેલી પ્રથી જીવે બસ પ્રેમ થી, સાચવ્યા આંખ માં એજ સમણાં
બીરદ એ બાપ નું ભુલ્યો નઈ ભાણ જો, ગાય ચડિયો ઉઠી નિત ગાણે
જુવો સંગ્રામ આ સૂરજ નો જોગડા, જગત કલ્યાણ નું રૂપ જાણે.||04||
🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞

‘દેવિયાણ’

Standard

દેવિયાણ -in Gujarati
( વિરચિત)

છન્દ – અડલ
કરતા હરતા શ્રીં હોંકારી, કાલી કાલરયણ કૌમારી;
શશિશેખરા સિધેશર નારી, જગ નીમવણ જયો જડધારી.
ધવા ધવળગર ધવ ધૂ ધવળા, ક્રશના કુબજા કચયત્રી કમળા;
ચલાચલા ચામુંડા ચપલા, વિકટાવિકટ ભૂ બાલા વિમલા.
સુભગા શિવા જ્યા શ્રી અંબા, પરિયા પરંમાર પાલંબા;
પીશાચણિ શાકણિ પ્રતિબંબા, અથ આરાધિજે અવલંબા.
સં કાલિકા શારદા સમયા, ત્રિપુરા તારણિ તારા ત્રનયા;
ઓહં સોહં અખયા અભયા, આઈ અજ્યા વિજ્યા ઉમયા.

છન્દ – ભુજંગી

દેવી ઉમ્મયા ખમ્મયા ઈશનારી,
દેવી ધારણ મુંડ ત્રીભુવન્ન ધારી;
દેવી શબ્બદો રૂપ ઓં રૂપ સીમા,
દેવી વેદ પારખ્ખ ધરણી વ્રહમ્મા.

દેવી કાલિકા માં નમો ભદ્રકાલી,
દેવી દુર્ગા લાઘવં ચારિતાલી;
દેવી દાનવાં કાળ સુરપાળ દેવી,
દેવી સાધકં ચારણં સિધં સેવી.

દેવી જખ્ખણી ભખ્ખણી દેવ જોગી,
દેવી નિર્મળા ભોજ ભોગી નિરોગી;
દેવી માત જાનેસુરી વ્રન્ન મેહા,
દેવી દેવ ચામુંડ સંખ્યાતિ દેહા.

દેવી ભંજણી દૈત સેના સમેતા,
દેવી નેતના તપ્પન જ્યા નેતા;
દેવી કાલિકા કૂબજા કામકામા,
દેવી રેણુકા સમ્મલા રામ રામા.

દેવ માલણી જોગણી મત્ત મેઘા,
દેવી વેધણી સુર અસુરાં ઉવેધા;
દેવી કામહી લોચના હામ કામા,
દેવી વાસની મેર માહેશ વામા.

દેવી ભુતડાં અમ્મરી વીશ ભૂજા,
દેવી ત્રીપુરા ભેરવી રૂપ તૂજા;
દેવી રાખસં ધોમરે રક્ત રૂતી,
દેવી દુર્જ્જટા વિક્કાટા જમ્મદૂતી.

દેવી ગૌર રૂપા અખાં નવ્વ નિધ્ધી,
દેવી સક્કળા અક્કળા સ્ત્રવ્વ સિદ્ધિ;
દેવી વ્રજ્જ વિમોહણી વોમ વાણી,
દેવી તોતલા ગુંગલા કત્તિયાણી.

દેવી ચંદ્રઘંટા મહમ્માય ચંડી,
દેવી વીહળા અન્નળા વડ્ડ વડ્ડી;
દેવી જમ્મઘંટા વદીજે જડંબા,
દેવી શાકણી ડાકણી રૂઢ શબ્બા.

દેવી કંટકાં હાકણી વીર કઁવરી,
દેવી માત વાગેશરી મહાગવરી;
દેવી દંડણી દેવ વેરી ઉદંડા,
દેવી વજ્જાયા જ્યા દૈતાં વિખંડા.

દેવી મંગળા વીજળા રૂપ મધ્ધે,
દેવી અબ્બળા સબ્બ્ળા વોમ અધ્ધે;
દેવી સ્ત્રગ્ગસૂં ઉત્તરી શિવ માથે,
દેવી સગર સુત હેત ભગિરથ્થ સાથે.

દેવી હારણી પાપ શ્રી હરિ રૂપા,
દેવી પાવની પતિતાં તીર્થ ભુપાં;
દેવી પુન્યરૂપં દેવી પ્રમ્મરૂપં,
દેવી ક્રમરૂપં દેવી ધ્રમ્મરૂપં.

દેવી નીર ધેખ્યાં અઘ ઓઘ નાસે,
દેવી આતમાનંદ હૈયે હુલાસે;
દેવી દેવતા સ્રબ્બ તું માં નિવાસે,
દેવી સેવતે શિવ સારૂપ ભાસે.

દેવી નામ ભાગીરથી નામગંગા,
દેવી ગંડકી ગોગરા રામગંગા;
દેવી સર્સતી જમનાં સરી સિધ્ધા,
દેવી ત્રિવેણી ત્રિસ્થલી તાપ રૂધ્ધા.

દેવી સિન્ધુ ગોદાવરી મહીસંગા,
દેવી ગોમતી ઘમ્મળા બાણગંગા;
દેવી નર્મદાસારજૂ સદા નીરા,
દેવી ગલ્લકા તુંગભદ્રા ગંભીરા.

દેવી કાવેરી તાપિ કશ્ના કપીલા,
દેવી શોણ સતલજ્જ ભીમા સુશીલા;
દેવી ગોમ ગંગા દેવી વોમ ગંગા,
દેવી ગુપ્તગંગા શુચીરૂપ અંગા.

દેવી નિઝરણ નવે સો નદી નાળા,
દેવી તોય તે તવાં રૂપં તુહાળા;
દેવી મથુરા માઈયા મોક્ષદાતા,
દેવી અવંતી અજોધ્યા અઘ્ઘહાતા.

દેવી કહાં દ્વારામતી કાંચિ કાશી,
દેવી સાતપુરી પરમ્મા નિવાસી;
દેવી રંગ રંગે રમે આપ રૂપે,
દેવી ધ્રુત નૈવેદ લે દીપ ધૂપે.

દેવી રગ્ત બંબાળ ગળમાળ રૂંઢા,
દેવી મૂઢ પાહારણી ચંડ મુંડા;
દેવી ભાવ સ્વાદે હસંતે વકત્રે,
દેવી પાણપાણાં પિયે મદ્ય પત્રે.

દેવી સહસ્ત્ર લખં કોટીક સાથે,
દેવી મંડણી જુધ્ધ મૈખાસ માથે;
દેવી ચાપડે ચંડ ને મુંડ ચીના,
દેવી દેવદ્રોહી દુહૂ ધમી દીના.

દેવી ઘૂમ લોચન્ન હૂંકાર ધોંશ્યો,
દેવી જાડબામેં રગતબીજ શોષ્યો;
દેવી મોડિયો માથ નિશુંભ મોડે,
દેવી ફોડિયો શુંભ જીં કુંભ ફોડે.

દેવી શુંભ વિશુંભ દર્પાધ છળિયા,
દેવી વેદ સ્ત્રગ થાપિયા દૈત દળીયા;
દેવી સંઘ સુરાંતણાં કાજ સીધા,
દેવી ક્રોડ તેતીસ ઉચ્છાહ કીધા.

દેવી ગાજતા દૈત તા વંશ ગમિયા,
દેવી નવે ખંડ ત્રિભુવન તૂજ નમિયા;
દેવી વન્નમેં સમાધી સુરથ વ્રન્ની,
દેવી પૂજત આશપૂર્ણા પ્રસન્ની.

દેવી વંશ સુરથ્થરા દીહા વળિયા,
દેવી તવન તોરા કિયાં શોક ટળિયા;
દેવી મારકંડે મહાપાઠ બાંધ્યો,
દેવી લગો તવ પાયનો પાર લાધ્યો.

દેવી સપ્તમી અષ્ઠ્મી નોમનુજા,
દેવી ચોથ ચૌદશ પૂનમ્મ પૂજા;
દેવી સર્સતી લખ્ખમી મહાકાળી,
દેવી કન્ન વિષ્ણુ વ્રહમ્મા કમાળી.

દેવી રગ્ત નીલંમણી સીતરંગ,
દેવી રૂપ અંબાર વિરૂપ અંગમ;
દેવી બાળ યુવા વૃધં વેષવાણી,
દેવી વિશ્વ રખવાળ વીશાં ભુજાળી.

દેવી વૈષ્ણવી મહેશી વ્રહમ્માણી,
દેવી ઈન્દ્રાણી ચન્દ્રાણી રનારાણી;
દેવી નારસિંઘી વરાહી વિખ્યાતા,
દેવી ઈલાઆધાર આસુર હાતા.

દેવી કૌમારી ચામુંડા વિજૈકારી,
દેવી કુબેરી ભૈરવી ક્ષેમકારી;
દેવી મૃગેશ વ્રખ્ખ હસ્તી મઈખે,
દેવી પંખ કેકી ગરૂડ ધિરટ પંખે.

દેવી રથ્થ રેવંત સારંગ રાજે,
દેવી વિમાણં પાલખી પીઠ વ્રાજે;
દેવી પ્રેત આરૂઢ આરૂઢપદ્મં,
દેવી સાગરં સુમેરૂ ગુઢ સદ્મં.

દેવી વાહનં નામ કંઈ વપ્પવાળી,
દેવી ખગ્ગ શૂલંધરા ખપ્પરાળી;
દેવી કોપરે રૂપમેં કાલજેતા,
દેવી કૃપા રે રૂપ માતા જણેતા.

દેવ જગ્ત કર્તાર ભર્તા સઁહરતા,
દેવી ચરાચર જગ્ગ સબમેં વિચરતા;
દેવ ચારધામં સ્થલં અષ્ટ સાઠે,
દેવી પાવિયે એકસો પીઠ આઠે.

દેવી માઈ હિંગોળ પચ્છમ્મમાતા,
દેવી દેવ દેવાધિ વરદાન દાતા;
દેવી ગંદ્રપાંવાસ અબંદ ગ્રામે,
દેવી થાણ ઉડિયાણ શમશાણ ઠામે.

દેવી ગઢે કોટે ગરન્નાર ગોખે,
દેવી સિંધુ વેલા સવાલાખ સોખે;
દેવી કામરૂ પીઠ અઘ્ઘોર કૂંડે,
દેવી ખંખરે દ્રુમે કશ્મેર ખંડે.

દેવી ઉત્તરા જોગણી પર ઉજેણી,
દેવી ભાલ ભરૂચ્ચ ભજનેર ભેણી;
દેવી દેવ જાલંધરી સપ્તદીપે,
દેવી કંદરે શખ્ખરે વાવ કૂપે.

દેવી મેટલીમાણ ઘૂમે ગરબે,
દેવી કાછ કન્નોજ આશામ અંબે;
દેવી સબ્બ ખંડે રસા ગીરિશ્રૂંગે,
દેવી વંકડે દુર્ગમે ઠા વિહંગે.

દેવી વમ્મરે ડુંગરે રન્ન વન્ને,
દેવી ચૂંબડે લિંબડે થન્ન થન્ને;
દેવી ઝંગરે ચાચરે ઝબ્બ ઝ્બ્બે,
દેવી અંબરે અંતરીખે અલંબે.

દેવી નિર્ઝરે તરવરે નગે નેસે,
દેવી દિશે અવદિસે દેશે વિદેશે;
દેવી સાગરં બેતડે આપ સંગે,
દેવી દેહરે ઘરે દેવી દુરંગે.

દેવી સગરં સીપમેં અમી શ્રાવે,
દેવી પીઠ તવ કોટિ પચ્ચાસ પાવે;
દેવી વેલસા રૂપ સામંદ વાજે,
દેવી વાદળાં રૂપ ગૈણાગ ગાજે.

દેવી મંગળા રૂપ તું જ્વાળ માળા,
દેવી કંઠલા રૂપ તૂં મેઘ કાળા;
દેવી અન્નલં રૂપ આકાશ ભમ્મે,
દેવી માનવાં રૂપ મ્રૂતલોક રમ્મે.

દેવી પન્નગાં રૂપ પાતાળ પેસે,
દેવી દેવતા રૂપ તૂં સ્ત્રગ્ગ દેશે;
દેવી પ્ર્મ્મરે રૂપ પિંડ પિંડ પીણી,
દેવી સૂનરે રૂપ બ્રહ્માંડ લીણી.

દેવી આતમા રૂપ કાયા ચલાવે,
દેવી કાયા રે રૂપ આતમ ખિલાવે;
દેવી રૂપ વાસંત રે વન્ન રાજે,
દેવી આગ રે રૂપ તૂં વન્ન દાઝે.

દેવી નીર રે રૂપ તૂં આગ ઠારે,
દેવી તેજ રે રૂપ તૂં નીર હારે;
દેવી જ્ઞાન રે રૂપ તૂં જગત વ્યાપી,
દેવી જગ્ત રે રૂપ તૂં ધર્મ થાપી.

દેવી ધર્મ રે રૂપ શિવશક્તિ જાયા,
દેવી શિવ શક્તિ રૂપેં સત્ત માયા;
દેવી સત્ત રે રૂપ તૂં શેષ માંહી,
દેવી શેષ રે રૂપ શિર ધરા સાહી.

દીએ ધરા રે રૂપ ખમયા કહાવે,
દેવી ખમ્મયા રૂપ તૂં કાળ ખાવે;
દેવી કાળ રે રૂપ ઉદંડ વાયે,
દેવી વાયુ જળ રૂપ કલ્પાંત થાયે.

દેવી કલ્પ રે રૂપ કલ્પાંત દીપે,
દેવી વિષ્ણુ રે રૂપ કલ્પાંત જીપે;
દેવી નિંદ રે રૂપ ચખ વિશન રૂઢી,
દેવી વિશન રે રૂપ તૂં નાભ પૂઢી.

દેવી નાભરે કમળ બ્રહ્મા નિપાયા,
દેવી બ્રહ્મ રે રૂપ મધુકીટ જાયા;
દેવી રૂપ મધુકીટ બ્રહ્મા ડરાયે,
દેવી બ્રહ્મ રે રૂપ વિષ્ણુ જગાયે.

દેવી વિષ્ણુ રે રૂપ જંઘા વધારે,
દેવી મુકુંદ રે રૂપ મધુકીટ મારે;
દેવી સાવિત્રી ગાયત્રી પ્રમ્મ વ્રમ્મા,
દેવી સાચ તણ મેલિયા જોગ સમ્મા;

દેવી શૂની રે દૂધ તેં ખીર રાંધી,
દેવી મારકંડ રૂપ તે ભ્રાંત બાંધી;
દેવી મંત્ર મૂલં દેવી બીજ બાલા,
દેવી વાપણી સ્ત્રબ્બ લીલા વિશાલા.

દેવી આદ અન્નાદ ઓંકાર વાણી,
દેવી હેક હંકાર હ્રીંકાર જાણી;
દેવી આપહી આપ આપાં ઉપાયાં,
દેવી જોગ નિંદ્રા ભવં તીન જાયાં.

દેવી મન્નછા માઈયા જગ્ગ માતા,
દેવી બ્રમ્મ ગોવિંદ શંભુ વિધાતા;
દેવી સિધ્ધિ રે રૂપ નવ નાથ સાથે,
દેવી રિધ્ધિ રે રૂપ ધનરાજ હાથે.

દેવી વેદ રે રૂપ તું બ્રમ્મ વાણી,
દેવી જોગ રે રૂપ મચ્છંદ્ર જાણી;
દેવી દાન રે રૂપ બળરાવ દીધી,
દેવી સત્ત રે રૂપ હરચંદ સીધી.

દેવી રઢ્ઢ રે રૂપ દશકંધ રુઠી,
દેવી શીલ રે રૂપ સૌમિત્ર ત્રૂઠી;
દેવી શારદા રૂપ પીંગલ પ્રસન્ની,
દેવી માણ રે રૂપ દુર્જોણ મન્ની.

દેવી ગદારે રૂપ ભૂજભીમ સાઈ,
દેવી સાચ રે રૂપ જુહિઠલ્લ ધ્યાઈ;
દેવી કુંતિ રે રૂપ તેં કર્ણ કીધાં,
દેવી શાસત્રાં રૂપ સૈદેવ સીધા.

દેવી બાણ રે રૂપ અર્જુન બન્ની,
દેવી દ્રૌપદી રૂપ પાંચાં પતન્ની;
દેવી પાંચહી પાંડવા પરે ત્રૂઠી,
દેવી પાંડવી કૌરવાં પરે રુઠી.

દેવી પાંડવં કૌરવાં રૂપ બાંધા,
દેવી કૌરવાં ભીમ રે રૂપ ખાધા;
દેવી અર્જુણ રૂપ જેદ્રથ્થ માર્યો,
દેવી જેદ્રથ્થં રૂપ સૌભદ્ર ટાર્યો.

દેવી રેણુકા રૂપ તેં રામ જાયા,
દેવી રામ રે રૂપ ખત્રી ખપાયા;
દેવી ખત્રિયાં રૂપ દુજરામ જીતા,
દેવી રૂપ દુજરામ રે રગ્ત પીતા.

દેવી રગ્ત રે રૂપતૂં જગ્ત જાતા,
દેવી જોગણી રૂપ તું જગ્ત માતા;
દેવી માતરે રૂપ તૂં અમી શ્રાવે,
દેવી બાળ રે રૂપ તૂં ખીર ધાવે.

દેવી જસ્સુદા રૂપ કાનં દુલારે,
દેવી કાનરે રૂપ તૂં કંસ મારે;
દેવી ચામુંડા રૂપ ખેતલ હુલાવે,
દેવી ખેતલા રૂપ નારી ખિલાવે.

દેવી નારિ રે રૂપ પુરુષાં ધુતારી,
દેવી પુરૂષાં રૂપ નારી પિયારી;
દેવી રોહણી રૂપ તૂં સોમ ભાવે,
દેવી સોમ રે રૂપ તૂં સુધા શ્રાવે.

દેવી રૂકમણી રૂપ તૂં કાન સોહે,
દેવી કાન રે રૂપ તૂં ગોપી મોહે;
દેવી સીતરે રૂપ તૂં રામ સાથે,
દેવી રામ રે રૂપ તૂં ભગ્ત હાથે.

દેવી સાવિત્રી રૂપ બ્રહ્મા સોહાણી,
દેવીએ રામ રે રૂપ તૂ નિગમ વાણી;
દેવી ગોરજા રૂપ તૂં રુદ્ર રાતા,
દેવી રુદ્ર રે રૂપ તૂં જોગ ધાતા.

દેવી જોગ રે રૂપ ગોરખ્ખ જાગે,
દેવી ગોરખં રૂપ માયા ન લાગે;
દેવી માઈયા રૂપ તેં વિષ્ણુ બાંધા,
દેવી વિષ્ણુ રે રૂપ તેં દૈત ખાધા.

દેવી દૈત રે રૂપ તેં દેવ ગ્રહિયા,
દેવી દેવ રે રૂપ કૈ દનુજ દહિયા;
દેવી મચ્છ રે રૂપ તૂં શંખ મારી,
દેવી શંખવા રૂપ તૂં વેદ હારી.

દેવી વેદ શુધ વાર રૂપે કરાયા,
દેવી ચારણાં વેદ તે વાર પાયા;
દેવી લખ્ખમી રૂપ તેં ભેદ દીધા,
દેવી રામ રે રૂપ તેં રતન લીધા.

દેવી દશરથં રૂપ શ્રવણં વિડારી,
દેવી શ્રવ્વણં રૂપ પિતુ માત તારી;
દેવી કેકયી રૂપ તેં કૂડ કીધા,
દેવી રામ રે રૂપ વનવાસ લીધા.

દેવી મૃગ્ગ રે રૂપ તેં સીત મોઈ,
દેવી રામ રે રૂપ પરાધ હોઈ;
દેવી બાણ રે રૂપ મારીચ મારી,
દેવી માર મારીચ લખણં પુકારી.
.
દેવી લખ્ખણં રામ પીછેં પઠાઈ,
દેવી રાવણં રૂપ સીત હરાઈ;
દેવી શકારી રૂપ હનમંત ઢાળી,
દેવી રૂપ હનમંત લંકા પ્રજાળી.

દેવી સાંગ રે રૂપલખણં વિભાડે,
દેવી લખ્ખણં રૂપ ઘનનાદ પાડે;
દેવી ખગેશં રૂપ તેં નાગ ખાધા,
દેવી નાગ રે રૂપ હરસેન બાધા.

દેવી છકારા રૂપ તેં રામછળીયા,
દેવી રામ રે રૂપ દશકંધ દળિયા;
દેવી કાન રે રૂપ ગિરિ નખ્ખ ચાડે,
દેવી નખ્ખ રે રૂપ હ્રણકંસ ફાડે.

દેવી નાહરં રૂપ હ્ર્ણકંસ ખાયા,
દેવી રૂપ હ્રણકંસ ઈન્દ્રં હારાય;
દેવી નાહરં રૂપ તૂં જગ્ગ તૂઠી,
દેવી જગ્ગ રે રૂપ તૂં અન્ન વૂઠી.

દેવી રૂપ હૈગ્રીવ રે નિગમ સૂષ્યા,
દેવી હૈગ્રિવં રૂપ હૈગ્રીવ ધૂંશ્યા;
દેવી રાહુ રે રૂપ તેં અમી હરિયા,
દેવી વિષ્ણુ રે રૂપ તે ચક્ર ફરિયા.

દેવી શંકરં રૂપ ત્રિપુર વીંધા,
દેવી ત્રિપુરં રૂપ ત્રીપૂર લીધા;
દેવી ગ્રાહ રે રૂપ તેં ગજ્જ ગ્રાયા,
દેવી ગજ્જ ગોવિંદ રૂપે છુડાયા.

દેવીદધીચી રૂપ તેં હાડ દીધો,
દેવી હાડ રો તખ્ખ થૈ વજ્ર કીધો;
ગેની વજ્ર રે રૂપ તેં વ્રત્ર નાશ્યો,
દેવી વ્રત્ર રે રૂપ તેં શક ત્રાશ્યો.

દેવી નારદં રૂપ તેં પ્રશ્ન નાખ્યા,
દેવી હંસ રે રૂપ તત જ્ઞાન ભાખ્યા;
દેવી જ્ઞાન રે રૂપ તું ગહન ગીતા,
દેવી કૃષ્ણ રે રૂપ ગીતા કથીતા.

દેવી વાલમિક વ્યાસ રૂપેતું કૃત્તં,
દેવી રામાયણ પુરાણો ભાગવત્તં;
દેવી કબારે રૂપ તું પાર્થ લૂંટે,
દેવી પાર્થરે રૂપ ભારાથ જૂટે.

દેવી રૂપ અંધેર રે સૂર ગંજે,
દેવી સૂરજં રૂપ અંધેર ભંજે;
દેવી મૈખ રે રૂપ દેવાં ડરાવે,
દેવી દેવતા રૂપ તું મૈખ ખાવે.

દેવી તીર્થ રે રૂપ અઘ વિષમ ટારે,
દેવી ઈશ્વર રૂપ અધમં ઉધારે;
દેવી તીર્થ રે રૂપ તું ગરૂડ પાડે,
દેવી ગરૂડ રે રૂપ ચત્રભૂજ ચાડે.

દેવી માણસર રૂપ મુગતા નિપાવે,
દેવી મરાલં રૂપ મુગતા તું પાવે;
દેવી વામણં રૂપ બળરાવ ભાડે,
દેવી રૂપ બળરાવ મેરૂ ઉપાડે.

દેવી મેરગિર રૂપ શાયર વરોળે,
દેવી શાયરં રૂપ ગિરિમેર બોળે;
દેવી કૂર્મર રૂપ તું મેર પૂઠી,
દેવી વાડવા રૂપ તું આગ ઊઠી.

દેવી આગ રે રૂપ સુર અસુર ડરિયાં,
દેવી સરસ્વતી રૂપ તેં તેથ ધરિયા;
દેવી ઘડારે રૂપ અગસત્ત દીધો,
દેવી અગસ્તં રૂપ સામંદ પીધો.

દેવી સમુદ્રં રૂપ તેં હેમ છળિયા,
દેવી પાંડવં હેમરે રૂ ગળિયા;
દેવી સમુદ્રં રૂપ તેં ભ્રાંત ભાંગી,
દેવી ભ્રાંત રે રૂપ તૂં રામ લાગી.

દેવી રામ રે રૂપ તું ભગતતૂઠી,
દેવી ભગર રે રૂપ વૈકુંઠ વૂઠી;
દેવી રૂપ વૈકુંઠ પરબ્રહ્મ વાસી,
દેવી રૂપ પરબ્રહ્મ સબમેં નિવાસી.

દેવી બ્રહ્મ તું વિષ્ણુ અજ રૂદ્ર રાણી,
દેવી વાણ તું ખાણ તું ભૂત ખાણી;
દેવી મન્ન તું પનવ તું મોહ માયા,
દેવી ક્રમ્મ તું ધ્રમ્મ તું જીવ કાયા.

દેવી નાદ તું બિન્દુ તું નવ્વ નિધ્ધિ,
દેવી શિવ તું શક્તિ તું સ્ત્રબ્બ સિદ્ધિ;
દેવી બાળકાં માનવી કાંઈ બૂઝે,
દેવી તાહરા પાર તુંહી જ સૂઝે.

દેવી તુંજ જાણે ગતી ગહન તોરી,
દેવી તત્ત રૂપં ગતી તુંજ મોરી;
દેવી રોગ ભવ હારણી ત્રાહિ મામં,
દેવી પાહિ પાહિ દેવી પાહિમામં.

દેવી બારહટ ઈશરો બિરદાવે,
દેવી સોવિયાં તને સ્ત્રબ સુખ પાવે.

છપ્પય

રગત સેત રણા, નમો મા ક્રિષ્ના નીલા;
શીકોતર આસુરી, સુરી સુશિલા ગરવીલા;
દીરઘા લઘુ વપુ દ્રઢા, સબેહી રૂપ વિરૂપા;
વકલા સકલા વ્રજા, ઉપાવણ આપ આપુપા;
ધણ ધવણ હુતાશણ શૂં પ્રબળ, ચામુંડા વંદૂ ચરણ;
કવિ પાર તૂઝ ઈશર કહે, કાલિકા જાણે કવણ ॥1॥

ઘમ ઘમંત ઘૂઘરી, પાય નેઉરી રણંઝણ;
ડમ ડમંતડાકલી, તાલ તાલી બજ્જે તણ;
પાય સિંઘ ગલ અડે, ચક્ર ઝલહલે ચઉદહ;
મળે ક્રોડ તેતીશ, ઉદો સુરયંદ અણંદહ;
અદભુત રૂપ શક્તિ અકળ, પ્રેત દૂત પાળં તિયં;
ગહ ગહેવાર ડમરૂ ડહક, મહમાયા આવંતિયં ॥2॥

ચઢિ સિઘ ચામુંડ, કમળ હુંકારવ કદ્ધો;
ડરો ચરંતો દેખ, અસુર ભાગિયો અવદ્ધો;
આદિ શક્તિ આપડે, ઢળે વાહિયે રમંતા;
ખાળ રગત ખળહળે, ઢળે ઢિંગોળ ધરંતા;
હીંગોળ રાય અઠ દશ હથી, ભ્રખ્ખેમૈખ ભુવનેશરી;
કવિ જોડ પાણ ઈશર કહે, ઉદો ઉદો અશાપુરી ॥3॥

ઈતિ: ‘દેવિયાણ’ સટિક સમાપ્ત.

– ચારણ મહાત્મા કવિ શ્રી ઇશરદાસજી

“હનુમંતની હાકલ”

Standard

જય પવનપૂત દૂત રામ મારુત કરત હૂપ હૂપ લંક માં,
કેસરી સૂત નિરખત ભાગત ભૂત ભેંકર શંક માં,
ગરજત્ત સતત લગત્ત સમરત રત્ત રટણો રામ ને,
અનંત આપત સત્ત ધરપત ધરત રાખત ધામ ને,

મૈદાન મર્કટ કટ્ટ હઠ ભર અસુર દળ દટ પ્રાછટે,
બળ પ્રબળ ખળભળ દંત દબવણ મચણ રણમેં નાં હટે,
સુર દેવ નિરખત રાજ કપિયણ સમર બજરંગી ડટે,
અનંત આંગણ ગદા ગાંગણ ભાર ભાંગણ લડ પટે,

લૈ કંધ ડૂંગર ટૂંક ફૂંકે કંકરી ચાળો કરે,
વિધવંશ વિધવિધ શસ્ત્ર થી અસુરાણ અંતર ફડફડે,
ખડખડે તીરો ત્રાણીયા હનુમંત હાકલ જો ભરે,
અનંત અડડડ ધરણ ધડડડ ગદા જયારે ગડગડે…
– દિવ્યરાજસિંહ સરવૈયા કૃત

લોકગીત – આવી રુડી અજવાળી રાત…

Standard

આવી રૂડી અજવાળી રાત
અસૂરા કાગળ આવિયા રે લોલ

image

બાળ્યું બાળ્યું સવામણ તેલ
સવારે કાગળ બોલિયા રે લોલ

અધમણ રૂની બાળી દિવેટ
સવારે કાગળ ઉકેલિયા રે લોલ

કોરે મોરે લખી છે સલામું
વચમાં તે વેરણ ચાકરી રે લોલ

ઈ ચાકરીએ સસરાજીને મેલો
અલબેલો નહિ જાય ચાકરી રે લોલ

સસરાજીને ચોરાની ચોવટું
મેલીને નહિ જાય ચાકરી રે લોલ

ઈ ચાકરીએ જેઠજીને મેલો
અલબેલો નહિ જાય ચાકરી રે લોલ

જેઠજીને ગામના ગરાસ
મેલીને નહિ જાય ચાકરી રે લોલ

ઈ ચાકરીએ દેરજીને મેલો
અલબેલો નહિ જાય ચાકરી રે લોલ

દેર ઘેર નાના વહુવારું
મોલમાં નહિ રહે એકલા રે લોલ

રોઝી ઘોડી પિત્તળિયાં પલાણ
અલબેલો ચાલ્યા ચાકરી રે લોલ

ગોરાંદેએ ઝાલી લગામ કે
અલબેલા ક્યારે આવશો રે લોલ

ગણજો ગોરી પીપળિયાંના પાન
એટલે તે દહાડે આવશું રે લોલ

હનુમંત વંદના

Standard

.                            || હનુમંત વંદના ||
.                 રચના : જોગીદાન ગઢવી (ચડીયા)
.                              છંદ : રેણંકી

image

હુંહું કટ કર હાક ડાક પડ દશમન કડડ થડડ કપી યંત કિયો,
ધણણણ ધ્રુજ ધરણ ખડગ હથ ખણણણ ગણણ વ્યોમ હનુમંત ગિયો,
હણણણ ભયી હૂપ સૂપ અન સણણણ ભણણ ભગણ અહૂરાણ ભયો,
ચડીયા ચરી તંગ સંગ જપ સમરણ રુદય રંગ બજરંગ રયો…૧

દુસમન દસકંધ બંધ સૂત બરણન ધરણ ઢંક અખિયંક ધસ્યો,
ટણણણ ટંકાર તાણ ધનુ તણણણ હણણણ કાજ હનુ માન હસ્યો,
અખરણ ભૂહ ખરણ ચરણ હનવણ ચટ ઢરણ ધરણ પદ દેહ ઢયો,
ચડીયા ચરી તંગ સંગ જપ સમરણ રુદય રંગ બજરંગ રયો…૨

ડગ મગ દિગ્ગ પાલ કાલ દત કડડડ કૌપ મનોહરી કંથ કિયો,
ઘુઘુ ઘુઘુ ઘૂઘવાટ ફાટ દધી ફડડડ હુડુડ હુડુડ જળ હબક હીયો,
ગણણણ ગ્રજ ગોમ ધણણ પડ ધુરજણ ડણક હાક હનુમંત ડયો,
ચડીયા ચરી તંગ સંગ જપ સમરણ રુદય રંગ બજરંગ રયો…૩

સણણણ સૂર મૈધ બક્ત લબ બણણણ રણગણ રાવણ હ્રદય રીઝે,
દરસત દ્રગ રક્ત તક્ત નભ ધરણણ ખણણણ ઇન્દર જીત્ત ખીજે,
હુંહું કાર ખાર ઉદગાર ઉચરણણ ગણણણ દશસિર સૂત ગયો,
ચડીયા ચરી તંગ સંગ જપ સમરણ રુદય રંગ બજરંગ રયો…૪

હુંહું હહા કર હાસ પાસ બ્રમ પણસત ડણસત દીખ હનુમાન ડર્યો,
ફણસત લજ ફોગ ઓગ ઘટ અણસત ધરણ લાજ નિજ દેહ ધર્યો,
બંધન બદનાય વદન હસ જગમગ અડગ અંજની લાલ અયો,
ચડીયા ચરી તંગ સંગ જપ સમરણ રુદય રંગ બજરંગ રયો…૫

દૈખત દસ કંધ બંધ વપુ બંદર અંદર સે અટ્ટ હાસ અચ્યો,
કટકટ કપી દંત દેખ કુળ દૈતણ મંદ ઉદરી મન ફાટ મચ્યો,
કડડડ કડડાટ ત્રુટત દીખ તંગડ બંગડ જ્યો બણણાટ બયો,
ચડીયા ચરી તંગ સંગ જપ સમરણ રુદય રંગ બજરંગ રયો…૬

ધણણણ બજ ધૌસ પૌછ જલવણ કજ અડડ સબ અહર અસૈ,
જણણણ ઘટ જંજ બજત નિત જોગડ હડડ હડડ હનુમંત હસૈ,
રટગ્યો  હનુમંત રપટ ઘટ રસણન જયજય જય રઘુવીર જયો,
ચડીયા ચરી તંગ સંગ જપ સમરણ રુદય રંગ બજરંગ રયો…૭

હડડડ હનુમાન કિયો હૂપ હૂપ હૂપ રૂપ રૂપ જ્યોં નટરાજ નમ્યો,
જળળળ જોગીદાન જાળ ભયી જળળળ ભળળ ભૂપ ભય ભીત ભમ્યો,
અડડડ ભયી આગ જડડ હડ જપટણ લપટ ઝપટ જદ લંક લયો,
ચડીયા ચરી તંગ સંગ જપ સમરણ રુદય રંગ બજરંગ રયો…૮

.                       છપ્પય
કડડ દંત કડેડાટ, નાટ નટરાજ નચાયો,
ધડડ ધરા ધડેડાટ, દાટ દૈતાણ ડચાયો,
હડડ ધસ્યો હનુમાન, દાન જોગડ દરસાયો,
ગણણણ કરતો ગાન, જાન કી વર નભ ગાયો,
લંક અટંકણ ડંક દીણ, સમરથ રઘુવીર સંગ હૈ,
મરકટ ભડ મહાવીર સમ, હ્રદય રંગ બજરંગ હૈ.
🐒🐒🐒🐒🐒🐒🐒🐒🐒🐒🐒

લંકા દાહ – હનુમાન જયંતિ પર્વે જોગીદાન ગઢવી કૃત રચના

Standard

.                 || લંકા દાહ ||
.        ગીત : છપાખરા ની ચાલ
.  રચના : જોગીદાન ગઢવી (ચડીયા)

હાડી કા
image

ઢતો હાલીયો હનુ લંકા કોટ બંકો,
જાકો ડંકો લાગ્યો ધણેણેણે આજ દસો દિશ,
ઠેકે ઉડીયો તોડતો ગિરી લાંગવા સમંદ લેરા,
સોચે આજ સીતા પાયે નાખું દસો શીશ…૧

વાનરો આવીયો છુપી વાટિક અશોક વન્ન,
દન્ન નાં દ્રસાયો નિશી માત લી નીહાર,
મ્રકટ ગિરાયી મુદ્રી દેખ કે વિલાપ માકો,
ધધક્ક ધધક્ક દિશી આંસુડાં કી ધાર…૨

આયો રામ છાયો મન્ન સડફ ઊઠંતા સીતા,
બીતા બીતા બાનરાયે બોલી સબે બાત,
રજા નહીં રામજી તાસે માત ભયો મૌન,
હણું કયો તો આખી નિશા ચારી નાત…૩

નમ્મીયો દમ્મીયો ભાવ દૂત રામજી કો ડાડો,
જાનકી કી સુણી બાતા જાગી હનું જાળ,
હાથ વિસ હણું શીશ દાંત સે કાટદું દસો,
પ્રાણ લિયું પ્રહટી ને પટકું પાતાળ…૪

જોયો હનુમાન જોગીદાન નભ ન્યારો રૂપ,
ગણેણ ગણેણ આખો ગજિયો ગગન્ન,
જાળ કાળ ઝાળ બણી લપટે ઝપટે લંકા,
હડેડ હડેડ ઓળે લાગીયું અગન્ન…૫
🐒🐒🐒🐒🐒🐒🐒🐒🐒

ચૈત્રી નવરાત્રી નિમિતે દસ દિવસ નાં દસ વીર છપ્પય

Standard

image

ચૈત્રી નવરાત્રી નિમિતે દસ દિવસ નાં દસ વીર છપ્પય માતાજી નાં ભાવ સ્તવન રૂપે પ્રાર્થના અર્ચના સહ પ્રણામ…

છંદ : વીર છપ્પય

દેવી તું દાતાર, તાર ત્રય તાપ થી તપ્પે,
સુણ લીજે સંભાર, વ્હાર લે જાપ જ જપ્પે,
પાપ તણો નહીં પાર, આર સમદરીયો ખપ્પે,
ટાણા કઠણા ટાર, ઠાર દાવા જે ઠપ્પે,
સુખ શાંતિ કર ભુવનમેં, ગુણલા એવા ગાત.
અનંત રમવા નિસરજે, નવલી આ નવરાત.

સંધ્યા ડૂબી સાંજ, વાજ વાજીંતર વાજૈ,
ઢોલ ઢબુકણ કાજ, આજ શરણાયું સાજૈ,
શંખ નગારા ગાજ, છાજ શગતીય સુહાજૈ,
રમવા ખોડલ રાજ, ઝાંઝ પખ્ખાજ અવાજે,
દુજે નોરતે દેવીયું, ભૈરવ સંગે ભ્રાત.
રમતી અનંત રાસડે, નવલી આ નવરાત.

તૃતીય નોરતે તાન, ભાન ભૂલીય રમંતી,
ગરબા કેરા ગાન, કાન સુણી ધ્યાન ધરંતી,
જગમાં ભરતી જાન, દાન મોંઘાય દવંતી,
મબલક દીધે માન, ધાન દાણાય પુરંતી,
ત્રિશૂલાળી ધાજે તરત, પરતહું પાયે માત.
કરગર અનંત મેં કરત, નવલી આ નવરાત.

પલમાં થઇ પરગટ્ટ, અટ્ટ હાસ્ય જ હસંતી,
ઘેરાણો જીવ ઘટ્ટ, ષટ્ટ શાત્રવા દમંતી,
કંકાસા કર કટ્ટ, જટ્ટ જોગણી જમંતી,
રહું જાપવા રટ્ટ, વટ્ટ વેદાય વદંતી,
લટ્ટ મોકળી કટી લગી, શિર ત્રિપુંડ સોહાત.
અજવાળી માવડ અનંત, નવલી આ નવરાત.

પંચમ તત્વ પ્રમાણ, આણ જીણ દેહ સકલ આ,
પૃથ્વી ને જળ રાણ, પ્રાણ આકાશ અનલ વા,
પંચ કર્મ ને જ્ઞાન, ધ્યાન ઇન્દ્રિય અકળ હાં,
પાંચ કામ રા બાણ, હાણ તપ તાપ વિફળવા,
ધર્મ પ્રતીક અમૃત ધરી, પાંચ કલેશ હર પાત.
આદશગત ભજહું અનંત, નવલી આ નવરાત.

ષટ ઋતુઆં મેં સેવ, હેવ એવા સુખકારા,
ષટ મુક્તિ ના મેવ, દેવ્ય દે સદા દયારા,
ષટ વિકાર હર લેવ, ખેવના એજ અપારા,
ષટ શિક્ષા છે જેવ, તેવ ગુણ ગાઉં તિહારા,
ષટ નોરતે સૃષ્ટિ મહીં, વંદન જે વિખ્યાત.
અનંત નભના આંગણે, નવલી આ નવરાત.

સપ્ત ઋષિ કિધ આશ, વાસ સત દ્વીપ વિરાજે,
સપ્ત લોક પાતાલ, મ્હાલ સિંધુ સત માં જે,
સપ્ત પુરી પર્વત, સપ્ત ભૂત ભાવ ભજંતા,
સપ્ત યોગ ને છંદ, ફંદ સઘળાય ફગંતા,
સપ્ત વહંતા સમીર સા, અવની પર અખિયાત.
અનંત અવસર ઉજળો, નવલી આ નવરાત.

અષ્ટમ રૂપ ઉદાર, ભાર ભૂમિય ઉતારણ,
અષ્ટ વિનાયક જપે, તપે અઠ ભૈરવ તારણ,
અષ્ટ યોગ ના અંગ, ગંગ સમા અષ્ટ સરિતા,
અષ્ટ વસુધા અગન, મગન મન માજ રહિતા,
અષ્ટ પ્રહર જપ તપ થકી, જૂના પાતક જાત.
અનંત નમન આદ્યશગત, નવલી આ નવરાત.

નવધા ભક્તિ નોમ, હોમ નવ વિધિ વાતા,
નવમેં દુર્ગા રૂપ, ભૂપ સહુ ભાવે ગાતા,
નવમેં નવરસ કાવ્ય, ભાવ્ય વર્ણન વિધઆતા,
નવમેં નવ નવ રત્ન, યત્ન દે દેવ સુદાતા,
નવમેં નવવિષ વારણી, તારણ તું માં તાત.
સર્વે અનંત સુખકારણી, નવલી આ નવરાત.

દસમેં દશમુખ આગ, ભાગ દિગપાલ ધ્રુજાવે,
દસમેં દશરથનંદ, દ્વંદ દશકંધ ડરાવે,
દસમેં દસ અવતાર, કાર બણ રાખ્ખહ્ લરાવે,
દસ બ્રહ્માજી પુત, દૂત ધ્રમ ધરણ ધરાવે,
દસમેં દી દશેરા વડો, મહાવિદ્યા દસ માત.
અનંત પ્રણમુ આઈને, નવલી જે નવરાત.
– દિવ્યરાજસિંહ સરવૈયા કૃત

आई श्री सिंहमोई (जीवणी)

Standard

चैत्री बीज ऐटले आई श्री सिंहमोई (जीवणी) माताजीनो प्रागट्य दिन

image

                            जय जीवणी मा

आई जीवणीना पितानुं नाम गढवी धानोभाइ नैया. आईनां मानुं नाम बायांबाई.
आईनां माताना पितानुं नाम भायोभाइ जामंग. आइना पितानु मूळ वतन कच्छ. कच्छमां वारं वार दुष्काळ पडतां तेओ पोतानां माल ढोर हांकीने बीजा चारणो साथे सौराष्टमां आवेला अने खड – पाणीनी सगवड होय त्यां नेश बांधी ने रहेता. सं  . १७८८ आसपास तेओ सरधारनी सीममां खड-पाणीनी सारी सगवड जोईने नेश बांधीने रहेवा आवेला. आई जीवणीनी उम्मर ते वखते १७ वरस लगभगनी हती आई बहु स्वरूपवान, शरीरे खडतल अने दढ मनोबळवाळां हतां. जगदंबा ना एक निष्ठ उपासक, तप-तेजवंता, चारण वटवाळां, दैवी प्रतिभाथी विभूषित हतां एमने अंगे अंग थी दिव्य रूपनी छटा प्रसरती. एमना मुख – मंडळमांथी जाणे सूर्य नारायणनां किरणो प्रतिबिबित थतां माता पिता कुळ-कुटुब अने अन्य सौ एमने जगदंबानो अवतार मानतां. नानी वयथी ज एमने आई कहीने सबोधतां. तेओ घणी वार पितानी साथे घी वेचवा तथा माल ढोर माटे खाण- दाण कपासीया खरीदवा सरघार जतां. एमनु दिव्य तेजथी दीपतुं स्वरूप जोई सौ लोको तेमने विनयपूर्वक हाथ जोडी वंदन करतां. ‘आइ जीवणी जगदंबा स्वरूप छे, ‘ एवी तेमनी कीर्ति धीरे धीरे सर्वत्र प्रसरवा लागी, एटले आसपासनां गामोमांथी लोको तेमनां दर्शन माटे धाना गढवीना नेशे आववा लाग्यां. आइ जीवणी तथा तेमनां कुटुबीजनो ए दर्शनार्थीओ नो खूब सत्कार करतां, जमाडतां. थोडा वखतमां जन-समाजमां एमनी दिव्यतानी अने एमना परचाओनी वातोनुं वातावरण जामवा लाग्युं.
संवत १७८९ लगभग ज्यारे आइ जीवणीनी उम्मर अढार वर्षनी हती त्यारनी आ वात छे. ए वखते राजकोटना मुसलमान शासन तरफथी सरधारना वहीवटकार तरीके बाकरखान नामनो एक शेख हकुमत चलावतो हतो. जुवान वयनो ए शेख घणो विषय-लंपट हीन प्रकृतिनो, रूप यौवननो रसियो हतो. विषय सेवनने ए स्वर्ग सुख मानतो. प्रजानी अनेक बहेन- दीकरीओ कुळ-वधूओनी लाजमर्यादा एणे लोपेली अनेक बाइओ बहेनो ए कारणे आपधात करी मरी गयेली. एना ए जुल्मथी प्रजा त्रासी गयेली. दरमियान केटलांक त्रासितोनी हकीकतो-फरियादो आइ जीवणी पासे पण पहोंचेली. ए जुल्मोनी वातो सांभळीने आइनो आत्मा कळकळी ऊठेलो. एमणे फरियादीओने आश्र्वासन आपेलुं के ” ए दुष्टना पापनो घडो हवे भराइ चूकयो छे. जगदंबा थोडा वखतमां ज तमारां दु:खनुं निवारण करशे.
आ विषम परिस्थितिमां पोतानुं शुं कर्तव्य होइशके ?” ए विचार तेमना मन- हृदयमां रमवा लाग्यो. एमणे ऊंडु आत्ममंथन आदर्युं. अने ए मनोमंथनने अंते जनसमाजना कल्याण माटे, धर्म-मर्यादाना पालन माटे, गमे ते भोगे- जरूर लागे तो पोतानुं आत्म- बलिदान आपीने पण शेख बाकरना जुल्मनो-एनी अनीतिनो अंत आणवानो दढ निर्णय कर्यो. बाद एक दिवस पोते पितानी साथे खरीदी करवा सरधार गएलां. त्यां घीना वेपारी साथे हिसाबनी समजावट चालती हती त्यारे शेख बाकरनो एक हजुरियो आइने जोई गयो. तेनी दुष्ट नजर तथा शंकास्पद हिलचाल ए वेपारीना जोवामां आवतां तेना पेटमां फाळ पडी. ए वेपारीने आइ तरफ खूब पूज्य भाव हतो सर्वे चारणोने ए माननी दष्टिथी जोतो. एटले तेणे धाना गढवीने एक बाजु बालावीने बधी वात समजावी अने चेतवणी आपी के, हवेथी कोइ वखत आइ जीवणीने सरधारमां लावशो नहि. एटले धाना गढवी बीजा काम पडतां मूकीने उतावळ करीने आइ साथे पोताने नेश जता रह्या. त्यां आइए पिताने पूछयुं के बापु ! ए घीवाळा तमने खानगीमां शु कहेता हता  पिताए उतर आप्यो के बेटा ! एमां तमारे जाणवा जेवुं कांइ नथी ” एटले आइ बोल्यां के ना बापु ! तमे न कहो तो पण हु बधुं समजी गइ छुं. ए तमने शेखथी चेतता रहेवानुं कहेता हता. पण बापु ! तमे कांइ चिंता करशो नहि. ए शेखना दिवस हवे पूरा थया छे. मा जगदंबाए एनो फेंसलो करवानुं नककी कर्यु छे. अने एकाम मने सोंप्यु छे. ए सांभळीने धाना गढवी बोल्या के बेटा आई ! तारी वात साची, पण सत्ता सामे आपणे शुं करी शकीए आपणे तो जेम बने तेम अहिंथी जल्दी ऊचाळा भरीने जता रहेवुं छे;  कारण के आमां तो आबरूनो सवाल अने जाननुं जोखम. एटले एवुं जोखम आपणे खेडवानु न होय. ए सांभळीने आइ नी आखोमांथी तेज वरस्या अने मेघ गंभीर स्वरथी गाजती आत्माना ऊडाणनी एमनी वाणी प्रगटी के बापु ! धर्म पर धाड आवती होय, बाइओ बहेनोनां शियळ लूटाता होय, त्यारे भयथी ऊचाळा भरीए, पारोठनां पगलां भरीए तो पछी चारण धर्म कयां रहेशे चारणने आइने वळी भय केवो ने जोखम केवु अने आवे टाणे पण मोत न मांगीए जोखम न उठाविए तो पछी नव लाख लोबडी वाळीउनां वारस पण कोण कहेशे बापु ! ए अधर्मीने ऊखेडी नाखवानी माताजीए मने आञा करी छे अने माताजीनी ए आञानुं पालन करवा माटे मारा जीवननुं बलिदान आपवानी पण में प्रतिक्षा करी छे अने ए प्रतिक्षा आवती काले पूरी थशे धाना गढवी तो आईनुं ए समयनुं दिव्य स्वरूप जोइने चारणत्वना गौरवथी भरपूर एमनी अभय वाणी सांभळीने दिग्मूढ थई गया. माता तथा सौ कुटुबीजनो पण प्रभावित थइ स्तब्ध थइ गयां. माता पिताने पोतानां पुत्री आइ जीवणीमां जग आखाने वीटी वळेली महा विराट शक्ति जगदंबानां दर्शन थयां सौ आइना. पगमां पडी गयां अने धाना गढवी पाघडी ऊतारी आइने चरणे मूकी बे हाथ जोडीने बोल्या के मा जगदंबा !! अमे तमने ओळख्या नोता ए अमारू अञान छे . हवे आपनी जे इच्छा ते मारी- अमारी सौनी इच्छा. आ वातचीत बाद आइ पद्मासन वाळी ध्यानमां बेठां-समाधिस्थ थयां.        
धाना गढवीना नेशमां ज्यारे आइ पोताना पिता साथे उपर्युकत वातमां गूंथाएलां हतां, त्यारे बीजी बाजु सरधारमां आइ अंगे पूरी जाणकारी मेळवीने बाकरशेखनो हजूरीयो तेनी मेडीए पहोंचेलो अने बाकर शेखने कहेतो हतो के ” हजूर ! आज मैंने जन्नतकी हुर सें भी ज्यादा खूबसूरत औरत देखी, जिसकी पूरी तारीफ जबानसे नहीं हो सकती. उसका गुलाब जैसा मुलायम गोरा गोरा गुलबदन खिले हुए कमलोंसी बडी बडी रसीली अंखे, पतलीसी कमर, पूनम  के चांद जैसा सुहावना गोल मुखडा. क्या कहुं हजुर ! खूब सूरतीका फवाराही समझ लीजिए. बाकर शेखे तेने वच्चेथी ज एटकावीने कह्यु के बहुत खूब बहुत अच्छा, मगर वह कौन है सो तो कहता ही नहीं, हजूरियाए जवाब आप्यो के हजूर ! हमारे यह सरधारकी हदमें चारन लोगोंका एक नेश है–पडाव है.. वहांकी एक जवान कंवारी औरत हररोज यहां सरधारमें घी बेचने और खरीदी करने के लिये आती है. सारे जहांका नूर खुदा तालाने उसके बदनमें भर दिया है. अगर वो आपके हरम में आ जाय तो बस उजाला ही उजाला छा जायगा एटले बाकर शेखे कह्युं के ऐसा ! तो देखो कल तुम दश बारह आदमी तैयार रहना और- जब वह नूरे- जहां आये तब उसे यहां मेरे पास बुला लाना. कहना कि शेख साहेबको घी की जरूरत है इस लिये रूबरू बात करने के लिये बुलाते है हजूरियाए उत्तरमां कह्यु के ” मालिक ! हम लोग तो तैयार रहेगे मगर लोग कहते हैं मानते भी है कि वह देवी है- माताजी हुै और करामात वाली है ” बाकर शेखे उत्तर आप्यो के  अरे हिंदु लोग तो मूरख होते हैं. कैसी करामात ! और कौन देवी !-माताजी ! ये तो सब वहम की बातें है. जो हो सो हो. आखिर है तो औरत ना  इस लिये जब वह आये तब यहां बुला लाना. और अगर न आये तो पकडकर ले आना. समझा हजूरीयो बोल्यो ” हां हजुर ! नहि आयेगी तो पकडकर ले आयेंगे ”
बीजे दिवसे सवारना बीजा पहोरनी शरूआतमां स्नान ध्यान पूजाथी निवृत्त थइने आई जीवणीए सरधार तरफ प्रयाण कर्यु.  धाना बापु पण तेमनी साथेज हता. उपरांत नेशमां सर्वने आ बाबतनी जाण थइ गएली, एटले नेशनां सर्वे सशक्त बाइओ तथा सर्वे भाइओ पण चारणवटनी, चारणी प्रतिष्ठानी रक्षा करवा माटे, पोतानां इष्ट जगदंबानां मान मर्यादानो भंग थाय ते पहेलां मरी मटवाना निर्णय साथे आईनी पाछळ चालवा लाग्यां. आईए तेमने सूचना आपीके तमारे कोइए कंइ उतावळु पगलुं भरवानुं नथी ए शेखनी साथेनो हिसाब हु समजी लइश. मारा तरफथी सूचन थाय तोज तमारे आगळ वधवु. नहि तो तमारे साक्षी बनीने जोया करवानुं छे. जगदंबा एनुं पोतानु कार्य पोते ज करशे सौए आइनी आग्या माथे चडावी. आइ वगेरे सरधारमां पंहोच्यां त्यां शेखनो हजुरियो तेना दशेक साथी ओ साथे राह जोतो ऊभो हतो. तेणे दुरथी आइने आवतां जोयां एटले ते दोडीने बाकर शेख पासे पहोच्यो एने गामनी वच्चे दरबारगढनी तेनी मेडीना बजारना मुख्य रस्ता परना गोखमां शेखने तेडी लाव्यो अने बजारमां दूर आवी रहेलां आइ तरफ आंगळी चीधीने बोल्यो के देखिए हजुर ! वह नूरेजहां–जन्ननवनीत  की रोशनी आरही है. आइनु दिव्य अलौकिक रूप, मृगपति जेवी गौरव भरी चाल अने तेज तेजना  अंबारवाळी दिव्य प्रतिभा जोइने बाकर शेख छक्क थइ गयो. पण  विनाश काळे विपरीत बुद्धि ए न्याये तेनां अज्ञान पडळ ऊघडया नहि. कामुकताना कादवमां खूंचेला ए पापात्माए हुकम कर्यो के जाओ – जाओ, जल्दी जाओ और वह नूरे महताब – जन्नतकी परी को   यहां बुला लाओ.
आज्ञा थतां तो ए हजूरियो दोडयो अने पोताना साथीदारो साथे आईनी पासे पहोंच्यो. अने आइने कह्युं के आपको शेख साहब बुला रहे है तो चलो, हमारे साथ चलो. (आइनी साथे बाकर शेखना माणसो वातो करे छे ते जाणीने गामलोको भेळा थवा लाग्या. परिस्थितिनो ख्याल करी शुं करवु तेनी वातो करवा लाग्या. ) दरमियान आइए हजूरियाने उत्तर आप्यो के  हुं  न आवुं तो तमे शु करशो  एटले हजूरियाए कह्युं के न आओगी तो पकड कर ले जाय गे एटले आइ तिरस्कार भर्या गंभीर स्वरे बोल्यां. ए…म ! पकडीने लइ जशो ? कोण पकडनारू छे एम कहीने आइए बन्ने हाथ मसळ्या, घस्या, त्यां तो आइ जीवणीना अंग प्रत्यगं थी अग्निना तणखा झरवा लाग्या. अने आइए विकराळ रूप धारण कर्यु. ते जोइने पकडवा आवेला भाग्या. त्यां आइए गगन गजवतो पडकार कर्यो कयां छे तमारो बाकर शेख कयां छे ए विषय लंपट जुल्मगार मेडी उपर एम कहेतां कहेतां पोते शेखनी माढ मेडीना प्रांगणमां दाखल थयां अने धम धम धम दादरो चडवा लागयां . ऊपर जइने जुए छे तो बाकर शेख जरियानी रेशमी कपडां पहेरी, हीरामोतीना हारथी शणगाराइने, अत्तर तेल फुलेलमां गरकाब थइने पलंग परना दोढ हाथना रेशमी गादला पर तकीयाने अढेलीने, मूछोने वळ देतो पडयो हतो, ते दादराना धमधमाटने सांभळीने ऊभो थइने आइने भेटवानी इच्छाथी सामो आव्यो;
पण आइनुं विकराळ रूप जोइने ते खचकाणो. त्यां आइए पडकार कर्यो बाकर शेख ! तारे रूप माणवुं छे आव हाल्यो आव. चारण आइनुं  रूप केवुं होय ते जोइ ले. एम कहेतां तो आइए नरसिंह रूप धारण कर्यु. अने भयंकर गर्जना करी बाकर शेख पर झपट करी. बाकर भागी नीकळवानो प्रयत्न करवा गयो. त्यां हाथनो झपाटो लगावीने नरसिंह बनेलां आइए तेने पाडी दीधो. ते उभो थवा गयो त्यां बीजी हाथल (पंजो) तेना माथा पर पडी अने ते पछडायो. आइ तेना पर चडी बेठां बाकर शेखना मोतीया मरी गया. तेना होंश हवास ऊडी गया. मोतना मुखमांथी छूटवानां फांफां मार्या.पण बधु व्यर्थ गयु अने नरसिंह रूप बनेलां ए सिहमुखी आइ जीवणीए तेनी छाती चीरी नाखी, तेने यम–धाममां मोकली दीधो. ऊपाडीने नीचे रस्ता पर फेंकयो. अने फरीने गगन गजावती डणक दीधी. बाकरनां महेल मेडी माळियां ध्रुजी उठयां अने आइ सिंहमोइ जीवणी माढ मेडीएथी गर्जना करतां करतां नीचे ऊतर्या एने बाकरनु लश्कर तेनी शीरबंधी, तेनी बीबीओ भय – आतंक – आश्र्वर्यथी विमूढ बनी दोडी आव्यां आ बाजु शहेरनी सर्व हिंदु प्रजा दोडी आवी.  गामना आगेवानो, महाजनो सौ भेळा थइ गया. सौ प्रथम धानो गढवी अने चारणो नृसिंह बनेल आइ ने पगे लाग्या ऐटले बाकर ना बीबी बच्चा तेना लश्कर वाळापण सौ पगे लाग्या जय माताजी
जय माताजी नो जयघोष थवा लाग्यो
सौ हाथ जोडी पगे लागवा मांडया. पण बाळको आइनु सिंह स्वरूप जोइने गभरातां हतां, एटले आइ जीवणीए पोतानी लीला संकेली लीधी अने पूर्ववत मनुष्य शरीर धारण करीने बन्ने हाथ ऊंचा करी सौने आशीर्वाद आप्या अने पछी बोल्यां बाकर शेखने एनां पापोनी सजा थइछे. प्रजाना दु:खना निवारण माटे मारे तेने संहारवो पधयो छे. अने मारूं जीवन कर्तव्य, तमने एना त्रासमांथी मुकत करवानुं कर्तव्य आजे पूरूं थयुं छे. माताजी- जगदंबा मने पोतानी पासे बोलावी रह्यां छे. एटले हुं तमारी सौनी माता पिता तथा कुटुंबी-जनोनी, सौ चारणोनी अने सरधारनी प्रजानी हवे सदाने माटे विदाय लइश. मारे सती थवुं छे. तेथी कांइ दिलगीर थवानुं नथी. हुं आ शरीर छोडीने आआ विश्र्वमां तमारामां, सौमां व्यापी जईश,नानु खोळियु छोडीने ब्रह्मांडोने आवरतां जग जजननीना स्वरूप साथे एक थइश एटले मांरूं शरीर नहि होय. तो पण हु तमारी साथे ज रहीश. माटे कोइए दु:ख लगाडवानुं नथी आंसू पाडवानां नथी अस्तु. हवे तुरत ज चिता तैयार करावो आटलु बोली आइ पितानां कुटु बीजनो माता पिता सौने यथा योग्य रीते मळ्यां .
दरमिआन  सरधारनी दक्षिण बाजुए हाले ज्यां आइनुं स्थानक छे त्यां चंदन, शभी, पीपळ, ऊबरो वड वगेरे पवित्र वृक्षोनां काष्ठोनी चिता रचाणी, नाळियेर, टोपराथी तेने सजाववामां आवी अने ते पर घीनुं सिंचन करवामां आव्युं. आ बाजु आइए सोळे शणगार सज्या हाथमां त्रिशूळ धारण कर्यु शरणाइओ ए सिंधूडाना स्वरो रेलावी वातावरणने भरी दीधुं. त्रांबाळुं ढोल गर्जवा लाग्या. सुहागणो, कुमारिकाओ मंगळ गीतो गावा लागी. चारण नेशनी बाळाओ- बहेनो चरजो गावा लागी. चारणो चाडाउ चरजो अने चंदो बोलवा लाग्या. धूपोना धमरोळथी आकाश छवायुं. अबील-गुलालनी एली मची. अने आइ जीवणी मोटा समारोह साथे चितास्थाने पधार्यां. चितानी विधिवत पूजा करी. तेनी प्रदक्षिणा करी, गंगाजळनो तेना पर छंटकाव कर्यो पोते सूर्य नारायणने विश्र्वरूप आकाशंने, वायुने, अग्निने, जळने, पृथ्वीने हाथ जोडी नमस्कार कर्या. जनमेदनी तरफ प्रथम हाथ जोडया. पछी हाथ ऊंचा करी आशीर्वाद आप्या. अने जय जगदंबा जय जगदंबा नी धुन गर्जी उठी. आइए चिता पर आरोहण कर्यु. तेना पर पञासन वाळी बिराजमान थयां. जगदंबानु स्मरण कर्यु आहवान कर्यु. हाथ मसळ्या तेमांथी अग्नि शिखाओ प्रगटी ऊठी. फरीने धृत धाराओनुं सिंचन थयुं अने जय जगदंबा जय जगदंबा ना स्वरोनी मंगळ धून साथे जगदंबा आई जीवणीना भौतिक शरीरने अग्नि जवाळाओए लपेटी लीधुं….. बोलीये जीवणी मातकी जय
सरधारना किल्लानी दक्षिण बाजुए राजकोट-भावनगरना धोरी मार्गने कांठे ए स्थान पर आइ सिंहमोइ-आइ जीवणीनी देरी छे.
आइनी ए देरी जीण थइ गएली. जेतपुर पासेना गाम लूणागरीना गढवी श्री देवराजभाइ नैयाए सारी जहेमत ऊठावी फंड फाळो करीने ए देरीनो हाले जीर्णोद्धार कराव्यो छे

(मातृ दशॅन –श्री पींगलशी जी पायक)
टाइप :- सामरा पी गढवी
मोरारदान जी सुरताणीया

(गुणीजनो  आइ श्री जीवणी मा नी आ कथा  पू.पिंगलशी पायक बापु लिखीत ग्रंथ मातृ दशॅन  मांथी टाइप करी अंही मुंकी छे टाइप मां काळजी राखी छे छतां कोइ भूल रही जवा पामी होय तो हुं आपनी क्षमा मांगु छु  भगवती नी कृपा आपणा पर सदैव बनी रहै एवी कामना भगवती नी आ कथा मांथी प्रेरणा लइ आपणु जीवन अने व्यवहार एवा पवित्र बनावीऐ के भगवती ने फरी आंगणे अवतरवा नी इच्छा थाय  ..
आ तके आप सौ नो आभार मानु छ
जे आ मारा नाना प्रयत्न ने वखाणी  ने पीठबळ  पुरु पाडयु
सौ ने झाझा जय माताजी  

सामळाभाइ गढवी
टाइप :- पोस्ट :- सामरा पी गढवी
मोरारदान जी सुरताणीया

कोपी पेस्ट करवानी छुट छे पण सुधारा वधारा करवा नही
जय माताजी

चारण आईओनो ईतिहास अप्राप्य पुस्तक मातृदर्शन मांथी टाईप करीने बधा चारणो सुधी पहोचडवा बदल मोरारदानभाई (चारण हंस) मोरझर कच्छ, शामराभाई अने , कल्याणभाई  मोटी खाखर कच्छ नो खूब खूब आभार

आजे आई श्री सिंहमोई ( जीवणी ) माताजीनो प्रागट्य दिवस छे ते निमिते आईमांनी नी चरज माणीयें  

माडी तारी लीली रे वाडी ने लीलो तारो नेहडो ,
लीलो राखजे चारण कुळनो नेह ..रे..
     सरधारनी सींहमोय …….
आइ ते तो बाकरने मारयो रे भरी बजारमां..

पहेला प्रणाम पृथ्वी मातने ,
पछी लीधा काई रवेशी रवराई ना नाम रे
   सरधारनी सींहमोय ….
आइ ते तो बाकरने मारयो रे भरी बजारमां

आपा रे धनराज हीमत तमे ना हारसो ,
वारे तारी सिंहण जीवणी आइनो साथ रे ,
सरधार नी सिंहमोय …….
आइ ते तो बाकरने मारयो रे भरी बजारमां

माडी तमे बादशाहना चीरीने कर्या बे भाग जो .,
माडी   ( एने ). उंधो रे पछाडी ने थाप्यो पीर रे
सरधार नी सिंहमोय ………….
आइ ते तो बाकरने मारयो रे भरी बजारमां

माडी दीकरीयु नी लाजु राखवा वेली आवजे ,,
 नागदेव कहे वीलंब ना करजे मोरी मात रे
सरधार नी सिंहमोय  ……..
आइ ते तो बाकरने मारयो रे भरी बजारमां

    भुल चुक क्षमा करजो   
रचियता : कवि श्री नागदेव
टाइप : मनुदान गढवी –

वधारे माहिती माटे :-
http://www.charanisahity.in/2016/04/blog-post_61.html?m=1